Onderweg naar Marina in New York overviel me af en toe een gevoel van diepe eenzaamheid. Dat heb je nu eenmaal met een LAT-relatie, zeker als de een in Nederland en de ander in Amerika woont. Ik zat in New Mexico en moest nog een heel eind fietsen voordat ik in New York zou zijn. We wisten allebei niet of het verstandig was om door te gaan met die relatie. En ik maakte me zorgen, want ik wist dat Marina een date had. Zo eerlijk waren we wel tegen elkaar dat ze dat vertelde.Halverwege de dag probeerde ik haar te bellen. Ik was onderweg van Raton naar Clayton en aan de rand van het gehucht Des Moines stond een telefooncel. Marina nam niet op. Een meisje van een jaar of zes op een roze fiets stopte bij de telefooncel en begon tegen me te praten. Ze vertelde me welk huis wanneer was opgebrand en wie er had gewoond. En ze vroeg zich af of ik me wel insmeerde om me tegen de zon te beschermen...
In Clayton probeerde ik bij Pizza Hut nogmaals Marina te bereiken. Een klein kind dat er rondliep werd onmiddellijk door haar moeder bij zich geroepen. Binnen in de pizzeria zag ik op een prikbord een waarschuwing tegen kidnappers. En er hingen foto’s van enkele vermiste kinderen.
Hoe eenzaam kun je zijn? Ik dacht aan Townes Van Zandt en het liedje Snowin’ On Raton. Het was bloedheet, maar dat liedje liet me niet los. It’s snowin’ on Raton / Come morning I’ll be through them hills and gone / Mother thinks the road is long and lonely / Little brother thinks the road is straight and fine / Little darling thinks the road is soft and lovely / I’m thankful that old road is a friend of mine. Of dat werkelijk zo was, vroeg ik me toch wel af.
In Clayton, New Mexico, dacht ik ook aan Lee Clayton en zijn liedje My True Love. Misschien werd het allemaal wel niks met Marina. Misschien moest ik na deze reis maar eens een contactadvertentie plaatsen. Met die tekst van Lee Clayton: ‘Cause you know every soul is just a big empty place / That can only be filled with love that’s true / So my true love wherever you are / I’m still looking for you. Zou er een vrouw zijn die de tekst zou herkennen? Zodat we in de toekomst samen naar Border Affair van Lee Clayton zouden kunnen luisteren.
Ach, de onzekerheid joeg allerlei rare vragen door mijn hoofd. Misschien moest ik gewoon maar de tijd doden in het café van Clayton. Misschien moest ik er heel stoer naar binnen stappen. Net als Lee Clayton. Well I came through the door just like the outlaw / That everybody thinks that I am / You know looking everybody right in the eyes / Acting like you don’t give a damn. En dan maar hopen dat het me niet zo zou vergaan als Lee Clayton. Well I was sure the moment was cosmic / That old big wheel had turned at last / And that beautiful woman playing the symphony / Was the one that I had dreamed of in the past / But she sat down with two old men / And as I heard the hustle going down / Well I knew that I was wrong again.
0 reacties:
Een reactie plaatsen