Vluchtstrook Amerika

Mermaid Parade (2000)

2010-09-24T17:00:00.015+02:00

Zeemeerminnen laten zich zelden zien. Als ze al eens ergens opduiken, dan is het in een sprookje. Maar eens per jaar gooien ze alle schroom van zich af en komen ze tevoorschijn. Dan verzamelen ze zich op Coney Island in New York en vieren ze met hun Mermaid Parade het begin van de zomer.
De slimste zeemeerminnen laten zich rijden. Immers, zo'n staart loopt zo ongelukkig. Naast Nathan's, het fast food-restaurant waar de hot dog werd uitgevonden, maken de dames zich op voor de parade. Een glittertje hier, een schelpje daar, een laatste blik in de spiegel en het feest kan beginnen.
Langzaam zet de stoet zich in beweging. Glanzende automobielen uit de glorieuze jaren vijftig glijden over Surf Avenue. Op het dak zitten de hoofdrolspeelsters van de parade. De brutaalste zeemeerminnen zijn topless; dat zien Amerikanen niet vaak.
De toeschouwers klappen geestdriftig. Stoere chauffeurs laten hun achterwielen spinnen over het asfalt en produceren enorme rookwolken en de geur van smeltend rubber. En nog meer lawaai. Maar het zijn toch vooral de dames die de meeste bijval oogsten. Ze dragen staarten in groen en blauw, maar ook goud- en zilverkleurige tinten doen het goed.
Gezelliger nog dan op Surf Avenue is het op de boardwalk, de houten boulevard langs het strand. Daar schuifelen de deelnemers aan de parade tussen een nauwe haag van toeschouwers door. Zeemeerminnen zijn er in allerlei soorten en maten; lachen doen ze allemaal.
Ook koning Neptunes is van de partij en zelfs een inktvis beweegt moeizaam mee. Er zijn piraten met een lapje voor een oog en een doodskop op hun zwarte muts. Er komen felrode kreeften voorbij en nog veel meer ondefinieerbaars. De Mermaid Parade is een excuus om je eens flink aan te stellen: lang leve de zomer.
Het vervallen paradijs van Coney Island vormt het decor van films, videoclips en modereportages en is een fantastische plek voor de Mermaid Parade. Het evenement duurt eigenlijk helemaal niet zo lang. In iets meer dan een half uur is de bonte stoet voorbijgetrokken. Als het rondje rond het amusementspark voltooid is, mengen de zeemeerminnen zich onder het publiek en gaat het feest nog even door.
Op het dak van Ocean View Grill House staat een band heftig te rocken en een eindje verderop spelen Santos and the Romantics oldies, soul, latin en rock-'n-roll. Vooral de latinklanken brengen het publiek, dat bij dit optreden vooral uit Puertoricanen bestaat, in vervoering. De vrouwen vallen massaal voor een dansende landgenoot. 'Go Go Puerto Rico' staat er op zijn strooien hoed. En daar heeft hij al weer een andere dame in de armen, terwijl Santos en zijn mannen het toepasselijke 'Under The Boardwalk' ten gehore brengen.
Op het strand slenteren Mexicaanse mariachi-muzikanten. Voor enkele dollars spelen ze verzoeknummers voor de lui in het zang liggende zonaanbidders om daarna met een flesje Corona even aan de kustlijn uit te blazen. Daar laten de zeemeerminnen zich nog even fotograferen in de branding voordat ze weer voor een jaartje onderduiken.

Clayton, New Mexico (1998)

2010-01-31T22:34:00.005+01:00

Onderweg naar Marina in New York overviel me af en toe een gevoel van diepe eenzaamheid. Dat heb je nu eenmaal met een LAT-relatie, zeker als de een in Nederland en de ander in Amerika woont. Ik zat in New Mexico en moest nog een heel eind fietsen voordat ik in New York zou zijn. We wisten allebei niet of het verstandig was om door te gaan met die relatie. En ik maakte me zorgen, want ik wist dat Marina een date had. Zo eerlijk waren we wel tegen elkaar dat ze dat vertelde.
Halverwege de dag probeerde ik haar te bellen. Ik was onderweg van Raton naar Clayton en aan de rand van het gehucht Des Moines stond een telefooncel. Marina nam niet op. Een meisje van een jaar of zes op een roze fiets stopte bij de telefooncel en begon tegen me te praten. Ze vertelde me welk huis wanneer was opgebrand en wie er had gewoond. En ze vroeg zich af of ik me wel insmeerde om me tegen de zon te beschermen...
In Clayton probeerde ik bij Pizza Hut nogmaals Marina te bereiken. Een klein kind dat er rondliep werd onmiddellijk door haar moeder bij zich geroepen. Binnen in de pizzeria zag ik op een prikbord een waarschuwing tegen kidnappers. En er hingen foto’s van enkele vermiste kinderen.
Hoe eenzaam kun je zijn? Ik dacht aan Townes Van Zandt en het liedje Snowin’ On Raton. Het was bloedheet, maar dat liedje liet me niet los. It’s snowin’ on Raton / Come morning I’ll be through them hills and gone / Mother thinks the road is long and lonely / Little brother thinks the road is straight and fine / Little darling thinks the road is soft and lovely / I’m thankful that old road is a friend of mine. Of dat werkelijk zo was, vroeg ik me toch wel af.
In Clayton, New Mexico, dacht ik ook aan Lee Clayton en zijn liedje My True Love. Misschien werd het allemaal wel niks met Marina. Misschien moest ik na deze reis maar eens een contactadvertentie plaatsen. Met die tekst van Lee Clayton: ‘Cause you know every soul is just a big empty place / That can only be filled with love that’s true / So my true love wherever you are / I’m still looking for you. Zou er een vrouw zijn die de tekst zou herkennen? Zodat we in de toekomst samen naar Border Affair van Lee Clayton zouden kunnen luisteren.
Ach, de onzekerheid joeg allerlei rare vragen door mijn hoofd. Misschien moest ik gewoon maar de tijd doden in het café van Clayton. Misschien moest ik er heel stoer naar binnen stappen. Net als Lee Clayton. Well I came through the door just like the outlaw / That everybody thinks that I am / You know looking everybody right in the eyes / Acting like you don’t give a damn. En dan maar hopen dat het me niet zo zou vergaan als Lee Clayton. Well I was sure the moment was cosmic / That old big wheel had turned at last / And that beautiful woman playing the symphony / Was the one that I had dreamed of in the past / But she sat down with two old men / And as I heard the hustle going down / Well I knew that I was wrong again.

Fort Washakie, Wyoming (1994)

2009-12-27T11:37:00.003+01:00

We waren gewaarschuwd. Gregg had de avond tevoren verteld dat er wel eens moeilijkheden waren geweest tussen fietsers en indianen in het Wind River reservaat in Wyoming. Natuurlijk hadden we daar een beetje smalend over gedaan. Gregg was de leider van het groepje dat van Virginia naar Oregon fietste. Hij had een cursus bij Adventure Cycling gevolgd en dat betekende dat hij deze drie maanden niet uit eigen zak hoefde te betalen. Hij regelde de geldzaken en had extra informatie van fietsers die in voorgaande jaren de route hadden gefietst. Zoals het gaat met een leider, was hij niet erg geliefd, vooral omdat hij niet in staat leek te genieten van de onderneming. Zo’n waarschuwing, dat was daar nou weer typisch een voorbeeld van.
Ergens in dat reservaat was ik over het prikkeldraad geklauterd, om bij een beekje wat foto’s te nemen. De fiets lag op de vluchtstrook. Verkeer was er nauwelijks. Terwijl ik door de zoeker keek, stopte even voorbij mijn fiets een oude pick-up truck. Twee van de drie indianen die in de laadbak zaten, sprongen van de auto. Shit, ik schrok en vroeg me af wat ze wilden. Zo snel mogelijk probeerde ik weer over het prikkeldraad te geraken om mijn fiets met alle bezittingen veilig te stellen.
Totaal overbodig natuurlijk. De indianen hadden autopech. In het voorbijgaan groette ik de jongen die in de laadbak was blijven zitten. Tot meer dan een korte hoofdknik en een onverstaanbare groet was hij niet in staat.
Voor een souvenirwinkel vol indiaanse spullen in Fort Washakie stond een tipi met enkele afbeeldingen van krijgshaftige indianen. Misschien moest de krijger op een palomino wel het opperhoofd Washakie voorstellen. Hij had er voldoende veren voor aan zijn tooi.
Washakie was een leider van de Shoshone. Hij had vrede gesticht met de kolonisten, die van zijn stam bizonhuiden kochten. In 1865 probeerden de Sioux, Crow en Cheyenne het opperhoofd over te halen om samen tegen de blanke overheerser te strijden. Washankie sloot zich echter aan bij het Amerikaanse leger en vocht tegen de Sioux. Die vielen het kamp van de Shoshone aan en doodden daarbij de zoon van Washakie.
De Shoshone hadden al snel ook alle reden om boos te zijn op de blanken. Washakie en zijn volk werden uit de vallei waar ze woonden verdreven, omdat daar een spoorbaan moest worden aangelegd. Ze moesten naar het Wind River reservaat. Bovendien werd na tien jaar het reservaat ook opengesteld voor de Arapaho, een aartsvijand.
Indianengevechten waren uitgebleven tijdens onze fietstocht, maar na Crowheart stond ons nog wel een andere strijd te wachten. De wind blies ongenadig hard stof en zand in het gezicht. Langzaam fietsten we omhoog naar Dubois, een stadje halverwege de Togwoteepas. We hoefden onze tenten er niet op te zetten. Gregg had een overnachting geregeld in de tipi’s die op de camping stonden.

US 50, Nevada (2008)

2009-08-02T16:24:00.006+02:00

De hele dag keek ik naar een beeld dat ik maar al te goed kende. De hele dag? Nee, de hele week. Of misschien zelfs: de hele maand. Twee maanden eigenlijk. Het is het beeld van albumhoezen, reclamecampagnes en nog veel meer. Het is het beeld van de eindeloze weg door de woestijn. Een lange rechte weg die heel in de verte in de horizon wegloopt. Meestal in een bergkam. Uren fietste ik door met hetzelfde beeld van die bergkam die daar maar op afstand bleef liggen, maar waarvan ik wist dat ik er op een gegeven moment wel overheen moest.
Dat beeld kon ik aan US 50 in Nevada slechts ontwijken door even te stoppen. De fiets even aan de kant van de weg te leggen en dan gewoon een tijdje naar het landschap te kijken. De strook asfalt maakte vooral duidelijk dat Amerika nog veel groter was dan het dunne spoor dat ik volgde. En zelfs op die strook asfalt door dat majestueze landschap kwam ik maar sporadisch ander verkeer tegen.
Het was een fraai gezicht hoe de wolken op afstand donker waren en er daar links wat neerslag viel. De dichtstbijzijnde berg was geheel donker door de wolken. De bergen op grotere afstand rechts lagen nog grotendeels in de zon. Halverwege drukten wolkenpartijen vage afdrukken op het lichtbruin van de berg. Waar ik stond scheen de zon onbekommerd. De regen die ik in de verte zag zou voor afkoeling kunnen zorgen, maar op mijn tocht van Ely naar Baker viel geen spatje.
Eigenlijk zag het er links en rechts van die strook asfalt niet echt anders uit dan wat ik recht voor me zag. Overal woestijn. Onherbergzaam gebied, daar kon een streep asfalt niet veel aan veranderen.
Die eenzame weg op al die hoesfoto’s staat voor vooruitgang. De hang naar avontuur. De drang naar het verkennen van andere streken. De mogelijkheid om iets van het leven te maken. Voor artiesten betekent die weg dat ze het gaan maken. Ze hebben een cd opgenomen en nu moet die muziek ook door onbekenden elders echt kunnen worden ervaren. Live gespeeld in een zaal, stadion of park voor nieuwe gezichten. Die eenzame weg op de hoes is het leven on the road.
Nogmaals, die weg zag ik de hele dag. Week. Maand. Tijd zat om over het leven na te denken. Welk dun spoor moest ik volgen? Het asfalt? Of zou er ook een leven mogelijk zijn aan de zijkant van het bestaan? Hoewel, zijkant, dat was toch wel een rare term. Want de zijkant van de weg was onnoemelijk veel groter dan die strook asfalt.
Ook al fietste ik op een mountainbike, in Nederland bij gebrek aan bergen al snel ‘vernederlandst’ tot all terrain bike, het profiel van mijn banden was gemaakt voor asfalt. Dus ik hoefde er niet over na te denken om echt de woestijn in te trekken. Mijn onderneming zou beperkt blijven tot fietsen over een weg die er voor mij was neergelegd. Gelukkig wist ik uit de reclame dat die eenzame weg stond voor avontuur. En dus ook voor een succesvol leven, want daar gaat reclame altijd over.

Victorville, Californië (1998)

2009-04-26T11:54:00.002+02:00

Rotger was een vriendje uit de straat. Als we niet aan het voetballen waren, dan speelden we cowboytje. Rotger durfde net iets meer dan de rest en dus paste de rol van slechterik hem heel goed. Een echte outlaw. Maar die keer dat de politie na het avondeten bij mijn ouders voor de deur stond, hadden we geloof ik geen cowboyavonturen beleefd. Volgens mij speelden we toen dat we Floris waren.
Rotger kwam uit een groot gezin. Drie oudere broers en twee jongere zussen en een klein broertje had hij. Die oudere broers hadden het wel eens over Roy Rogers. Op een kauwgumplaatje had ik Roy Rogers wel eens gezien en ik wist niet goed wat ik van hem denken moest. Hij had een prachtig paard dat altijd steigerde, maar Roy Rogers zelf leek me toch niet echt heel erg stoer.
Roy Rogers lachte altijd. Hij had ook een gitaar. Zelfs als hij in het zadel zat van zijn paard Trigger speelde hij daarop. Roy Rogers droeg felgekleurde cowboyshirts en zijn laarzen waren helemaal versierd. De mannen van Gunsmoke en Bonanza zagen er toch heel anders uit. Veel echter.
Ik nam hem niet helemaal serieus, die Roy Rogers. Maar natuurlijk moest ik in Victorville wel naar het Roy Rogers-Dale Evans Museum. Het museum zag er uit als een klein houten fort. Voor de ingang stond een groot beeld van de steigerende Trigger. Binnen was de echte Trigger te vinden. Opgezet, en jawel, ook steigerend natuurlijk.
De beeltenis van de zingende filmcowboy lachte me overal toe in het museum. Op schilderijen, platenhoezen, kauwgumplaatjes en allerlei verpakkingen. Want cowboys waren het helemaal in de glorietijd van Roy Rogers en Dale Evans. Elk verwend jochie liep rond in een heus cowboypak met franje en een ster op de borst.
Rotger en ik hadden dat allemaal niet nodig. Aan een klapperpistool die in een holster aan de riem stak, hadden we genoeg. Dood neervallen was trouwens nog een hele kunst. Sommige vriendjes vielen altijd precies plat op hun rug, de armen wijd gespreid. Zo kinderachtig. Rotger viel eigenlijk nooit dood neer. Want Rotger liet zich natuurlijk niet neerknallen. Hij was echt stoer. Met andere vriendjes moest je in discussie wie er nu wel of niet dood was, bij Rotger bestond daar geen misverstand over.
Bij die plaatjes van Roy Rogers vroeg ik me altijd af hoe het toch kon dat deze cowboy nooit vies werd. Ook daardoor wist ik zeker dat hij behoorlijk nep was. Want echte cowboys zoals Rotger en ik hadden groene vegen van het gras op de ellebogen en modder aan de broek.
In Victorville werd mijn beeld over Roy Rogers nog eens bevestigd. Stop! Keep out of dirt, stond er op een houten bordje.

Jackson County, Mississippi (1996)

2009-04-12T12:44:00.003+02:00

Er heerste een sfeer van afnemende tolerantie in het groepje dat van Californië naar Florida fietste. Albrecht, een alternatieve Duitser die fietste met sandalen aan zijn voeten, was weer eens ontevreden. Deze keer ging het over de halfvolle potten pindakaas en jam die we ‘s ochtends na het ontbijt bij het vuilnis gooiden. Verkwisting volgens Albrecht, die vond dat we die potten best konden meenemen voor de volgende ochtend. Maar hij stond alleen in zijn opvatting.
We waren in Mississippi en brachten de nacht door op een camping in het bos. Eigenlijk bood het uiterste zuiden van Mississippi, waar we in anderhalve dag doorheen fietsten, niets anders dan bos. Terwijl we aan picknicktafels zaten te eten, hoorden we in de verte een auto hard remmen, vervolgens een klap en toen helemaal niets meer. Behalve Albrecht die gewoon doorging met mokken. Een kampeerder vertrok in zijn bestelbus om poolshoogte te nemen. Het was inmiddels donker en in dit verlaten oord was het niet ondenkbaar dat een verkeersongeluk onopgemerkt zou blijven. Een tijdje later kwam hij terug. Twee jongens stapten uit. Ze waren uit de bocht gevlogen. Ze waren er goed afgekomen, maar liepen nu wel verdwaasd door het bos.
De volgende ochtend fietste ik op met Suzy, een sportieve southern belle uit Georgia met een harde schorre stem die niet lang na deze fietsreis zou trouwen. Terwijl we over Old Biloxi Road reden, vertelde ze dat haar vorige vriend zelfmoord had gepleegd anderhalf jaar nadat ze uit elkaar waren gegaan.
Mississippi was een beklemmend oord. De blues hing er rond de bomen en liet niet los. Hier ontstonden dus die rauwe bluesplaten op het Fat Possum-label. Gemene oude zwarte mannen met gitaren als roestige handzagen. De enige versiering van het landschap was af en toe en toe een gedumpt bankstel of wat andere huisraad op een open plek. Rond de vervallen houten woningen was de rotzooi al even groot. Voor een eetgelegenheid stond een verroeste afvalcontainer met een achtergelaten leeg flesje bier.
Het was moeilijk om er de schoonheid in te ontdekken. Toch vond de fotograaf William Eggleston hier inspiratie. In het boek The Democratic Forest legt hij in het nawoord uit dat eigenlijk alles de moeite waard is om een foto van te nemen. Het bos, afval, een stukje asfalt hier en daar. Democratisch fotograferen noemt hij het. Een van de foto’s uit het boek werd door Green On Red gebruikt voor de hoes van Here Come The Snakes. Ook Big Star (het peertje aan een rood plafond op Radio City), Alex Chilton (de poppen op de motorkap van Like Flies On Sherbert) en Primal Scream (de in neon uitgevoerde confederate flag op Give Out But Don’t Give Up) deden een beroep op Eggleston.
Vlak voordat we Alabama binnenfietsten kwam Albrecht langszij. Hij vertelde me dat de Amerikanen in de groep nogal moeite hadden met mijn enthousiasme over het boek God’s Own Junkyard dat ik in Alpine, Texas, had gekocht. Tsja. Zouden ze de foto’s van William Eggleston kennen? En wat vonden ze eigenlijk van Mississippi?

Guthrie, Arizona (1996)

2009-03-29T17:02:00.004+02:00

Geronimo was een van de laatste grote indianenleiders die het opnam tegen de blanken. De Apache zwierf met een klein groepje krijgers door Arizona, New Mexico en Mexico en hield 5000 Amerikaanse en 3000 Mexicaanse soldaten bezig. Hij gaf zich enkele keren over, maar ontsnapte daarna ook telkens weer. Totdat hij in 1886 de strijd definitief opgaf en naar Florida werd verbannen. Zijn smeekbedes om terug te mogen keren naar zijn geboortegrond werden afgewezen en hij sleet zijn laatste dagen in een reservaat in Oklahoma, waar hij een bezienswaardigheid werd die souvenirs verkocht. In 1909 viel hij op een nacht van zijn paard en overleed enkele dagen later op 79-jarige leeftijd aan een longontsteking.
We waren door het plaatstje Geronimo gefietst en het was er een trieste bedoening. Het was een gehucht, als het dat al was. Er was werkelijk niets te beleven. In Bylas hadden ze tenminste nog een winkel. De Apache Market bood overigens ook een treurige aanblik. Karig voorziene schappen en apatische Apachen. De indianen wisselden geen woord met elkaar.
Na een fietstocht door de Peloncillo Mountains brachten we de nacht door op het grasveld van het Clifton Ranger Station van het Apache National Forest in Arizona. Het was gelegen bij een driesprong waar US 75, US 191 en State Road 78 bij elkaar kwamen. Moest ik me schuldig voelen dat ik hier gebruik maakte van voorzieningen van de blanke overheerser, hoe karig die ook waren? Of moest ik daar gewoon maar niet aan denken? Het was immers al ruim een eeuw geleden dat hier in deze omgeving was gestreden.
Veel andere mogelijkheden om ergens te overnachten waren er ook niet. De US 70, The Old West HIghway stond op enkele bordjes langs de kant van de weg, had niet veel te bieden. Op de fietskaart stond de waarschuwing dat er over een afstand van ruim 175 kilometer nauwelijks voorzieningen waren. En dus kwamen we terecht bij het Clifton Ranger Station, waar we ons tenminste konden opfrissen.
Aan de overkant van de weg was een drive-in bioscoop, maar films werden er niet meer vertoond. Je kon er tanken, verder was het hier zo doods als je je maar voor kan stellen. Het dichtstbijzijnde plaatsje Guthrie bestond ook al niet meer. Het was een spookstad, maar eigenlijk was er zo weinig van over dat zelfs die benaming overdreven was.
Waarom waren ze hier eigenlijk ooit een drive-in bioscoop begonnen? Komend uit een van de plaatsen Pima, Thatcher, Safford, Clifton of Apache Grove moest je toch nog een behoorlijk eind rijden om hier een film te zien. En wat voor films zouden er in de hoogtijdagen van de Three Way Drive-In, zo had het er geheten, eigenlijk zijn vertoond? Spannende films met cowboys en indianen?
Omdat er geen ander vertier was, lagen we die avond op het grasveld bij het Clifton Ranger Station allemaal op onze rug te staren naar de hemel. Het was helder. Tijd om de indrukken van alweer een dag on the road te verwerken. De indianen waren niet meer trots. De filmsterren waren verdwenen. Het waren de echte sterren die fonkelden.

State Road 68, Arkansas (1998)

2009-03-15T14:02:00.004+01:00

Hoe lang stond ik hier nu al? Toch zeker vijf minuten. Ik drukte nog eens op de bel, maar het bleef leeg achter de balie. Ik begon me af te vragen of het motel waar ik stond te wachten eigenlijk nog in gebruik was. De Okie Inn lag aan Route 66 in Claremore, Oklahoma, en zag er nogal verlopen uit, maar dat maakte het alleen maar interessanter. Ik wilde er graag overnachten. Maar dan moest er nu wel iemand komen opdagen. Na nog zeker vijf minuten wachten en bellen gaf ik het op.
Even verder liep ik binnen in het kantoor van het Round-up motel. Ook een hele mooie naam. Maar ook hier kwam niemand me helpen. Misschien omdat ik niet met een auto voor de deur stond? Bij het Elm’s motel had ik eindelijk meer succes. Een man met een slecht gebit verscheen met trage tred aan de andere kant van de balie. Ja, hij had wel een kamer beschikbaar. Hij gaf me de sleutel.
De handdoek was niet veel meer dan een verzameling witte pluisjes die op het lichaam bleven plakken. De kamer rook naar de jaren vijftig, met een vette rand jaren zeventig.
De volgende ochtend in een restaurant bij het ontbijt: een man die met zijn kleinzoon een tafeltje verder zat, liet weten dat ik Claremore echt niet kon verlaten zonder een bezoek aan het museum van Will Rogers te brengen. Zijn enthousiasme was oprecht, maar in gedachten zat ik al weer op de fiets. Terug in de motelkamer: mijn kamer werd onder handen genomen door twee niet al te frisse jongemannen, zwijgzame types met een niet te peilen oogopslag. Ze leken zo uit een film van David Lynch te zijn gelopen. Ik hing de fietstassen aan de bagagedragers en verliet Claremore zonder Will Rogers nog te groeten.
In het oosten van Oklahoma veranderde het landschap. Het werd groener en minder weids. Alsof de schaal was aangepast. In de Ozarks van Arkansas geen gigantische truckstops, maar gewoon een kleine uitspanning waar één vrachtwagen stond. De motels bleven trouwens smerig.
In een van die hotels voor gemotoriseerd verkeer plofte ik na een lange tocht door de verzengende hitte neer op het tweepersoons bed. Ik raakte bijna de bodem, zo ver zakte het matras door de spiraal. Op de televisie bleef ik hangen bij een aflevering van Bonanza. Little Joe (Michael Landon) was ergens in de woestijn gestrand. Hij verloor er zijn bewustzijn. De camera zoomde in op zijn kruik die was gevallen en langzaam leegdrupte. Het was een herkenbaar beeld. Ik was er overdag ongeveer net zo aan toe. Zonder benzinestations met blikjes frisdrank en Gatorade voor in de bidons zou het mij net zo vergaan.
In datzelfde stinkende motel lag een slak in de douche en op de plek waar een stukje zeep te vinden zou moeten zijn een peuk van een filtersigaret. Met een schroevedraaier moest ik zowel de kraan voor koud als warm water bedienen. Maar wat ik ook probeerde, het lukte niet om zelfs maar een dun straaltje uit de kale douchekop te krijgen. Ach, als dat motel toch al stonk, waarom zou ik dan ook niet stinken. Gezelschap had ik hier toch niet. Behalve van de twee imposante arenden die op verkleurde posters de wand sierden.

Baton Rouge, Louisiana (1996)

2009-03-08T16:18:00.004+01:00

Stiekem heb ik altijd wel een beetje gehouden van het nummer Mississippi van Pussycat. Miiih-hiiih-sis-siiip-pii. De dames uit Limburg maakten de Amerikaanse rivier bijkans onoverbrugbaar breed. Dat was wel even wat anders dan de Maas.
Onoverbrugbaar breed. Dat was ie werkelijk, waardoor we waren aangewezen op een veerboot. Ik fietste met mijn lief Marina uit Brooklyn en Zsi Zsi uit Boston richting Merryville om er de ferry over de Mississippi te nemen. We waren een flink eind omgereden, maar voor niets, zo bleek. Onderweg vonden we uit dat de boot alleen maar vroeg in de ochtend en in de namiddag in gebruik was. Een fikse tegenvaller. Nu moesten we alsnog door de bayous afzakken voordat we de veerboot bij St. Francisville konden nemen. Af en toe liet de machtige Mississippi zich links van ons zien. Een donkergrijze stroom op deze toch al asgrauwe, regenachtige dag. Fietsen door de moerassen van Louisiana is bepaald geen pretje. De op palen aangelegde wegen hebben er geen vluchtstrook en de automobilisten in dit deel van Amerika hebben het niet zo op fietsers.
De avond viel al toen we eindelijk de overkant van de rivier hadden bereikt. Zsi Zsi, een lesbienne, had op de veerboot een lift geregeld in een pick-up truck door haar charmes in de strijd te gooien bij een stoere visser. Enkele uren later doolden we door nachtelijk New Orleans. Van dixieland naar zydeco naar blues. We lieten het over ons heen komen als ware toeristen, iets wat we ons eigenlijk al helemaal niet meer voelden. Reizigers, dat waren we.
Wie alsmaar onderweg is, vergeet wel eens waarom. Amerika is mijn vluchtstrook, maar soms was dat gevoel even helemaal weg. Zodat de Mississippi zijn door een imponerende muziekgeschiedenis (en ik heb het nu even niet over Pussycat) en de avonturen van Tom Sawyer en Huckleberry Finn verworven magie totaal verloren had op het moment dat die rotrivier ons tot een omweg dwong.
Een dag later waren we in Baton Rouge. Terwijl ik in een platenzaak door de Rolling Stone bladerde, besefte ik plots weer waarom ik onderweg was. Amerika, de bakermat van rock-’n-roll, het land van mijn dromen. Of waren die dromen vals? Was het Amerika waar ik van hield slechts een illusie die in stand werd gehouden door tijdschriften?
Ik las een laaiend enthousiaste recensie van de dubbel-cd Being There van Wilco en vroeg me af waar dat dan was. Thuis, bij mijn boeken en platen, of toch hier? Ik liep naar buiten en nam een foto van de voormalige bioscoop Varsity die nu werd gebruikt als rockpodium. De concerten die er werden aangekondigd kon ik niet bezoeken. Dan was ik al weer onderweg. Niet ver van Varsity vandaan maakte ik in de Bayou Lounge kennis met een interessante religie, die me vertrouwen gaf in het laatste deel van de reis. “The church of Elvis promotes the belief that we learn more about ourselves through imitation of the life of Elvis.” Ik was blij dat ik de oostkust nog niet bereikt had en dus nog even in het land van rock-’n-roll zou vertoeven. Being there!

Las Animas, Colorado (2003)

2009-03-01T16:54:00.006+01:00

De vaquero verslaat de Amerikaanse cowboy in vele opzichten op punten. Zo zijn de mannen van south of the border - in talloze westerns althans - meedogenlozer, gemener. Maar de vaquero valt toch vooral op door een surplus aan stijl. De laarzen hebben scherpere punten en schuinere hakken. De wapperende broekspijpen zijn opzichtig versierd en de korte jasjes al even kleurrijk. En de sombrero is opvallender dan de Stetson en vele malen groter bovendien. En zie deze drie trotse Mexicanen eens rechtop zitten op hun paarden. Het tafereel is te bewonderen op een van de vele muurschilderingen in Las Animas, een stadje in Colorado.
Ergens in de tweede helft van de jaren zeventig werd ik eindelijk een echte cowboy. Ik kocht mijn eerste cowboylaarzen. Niet van die ronde modellen met blokhakken in altijd datzelfde zandkleurige bruin waar iedereen op liep, maar echte Mexicaanse laarzen met vlijmscherpe punten en schuine hakken. In wit leer, iedereen op de middelbare school keek ernaar. Het lopen op die laarzen bleek geen enkel probleem. Alleen als je stilstond kon je zomaar achterover vallen. Maar aan dat gevoel was ik al gewend door die merkwaardige Roots-schoenen.
De Molukkers in Marum, het dorp in het Groninger Westerkwartier waar ik opgroeide, waren wat betreft kleding mijn voorbeeld. Die jongens zagen er in die tijd werkelijk uit als indianen. Ze liepen eerder dan wie ook op die Mexicaanse laarzen en suède jacks met franje hadden ze ook. En dan die lange zwarte wapperende haren! Weliswaar werd ik door mijn donkere teint als altijd buiten spelend jochie wel eens gezien als een ‘halfbloedje’, zoals dat in die tijd nog heette, ik zag er jammer genoeg toch lang niet zo indiaans uit als de Molukkers.
Dat was trouwens wel eens anders geweest en dat heb ik geweten ook. Op de kleuterschool wilde ik al een indiaan zijn. Op een dag liep ik met mijn indianentooi door het dorp, toen ik een stel Molukkers tegenkwam. Ze waren veel groter, zaten al op de lagere school. Ze versperden me de weg en plukten een voor een de in allerlei kleuren geverfde veren uit de tooi. Slechts een veer lieten ze staan. Huilend rende ik naar huis. Ineens was ik niet meer een echt opperhoofd, maar een simpele krijger die naar zijn moeder vluchtte. Mijn trots was geknakt.
Nog een hele tijd vond ik het eng om langs de wijk waar de Molukkers woonden te lopen. Overigens noemden we die wijk in Marum destijds altijd Ambonezenkamp. En jawel, ook in die zin waren het dus net indianen, die immers in een indianenkamp woonden. Dat was toch bijna hetzelfde.
Wat de gebeurtenis als kleuter met me gedaan heeft, ik weet het niet. Misschien is mijn belangstelling voor cowboys, indianen en Mexicanen er alleen maar door gegroeid. Het was per slot van rekening mijn eerste wild-west-avontuur. Bang voor de Molukkers was ik na een tijdje niet meer. In ieder geval niet voor mijn klasgenoten, want die zaten net als ik op een christelijke lagere school. En die vijandige Molukkers waren 'openbaren’. Dat verklaarde natuurlijk alles.

State Road 287, Montana (1994)

2009-02-22T12:11:00.005+01:00

Gunrack is zo’n woord dat je maar beter gewoon in het Engels kunt opschrijven. Zodat je die pick-up truck met een geweer voor het achterruit onmiddellijk op het netvlies hebt. Een geweerrek, dat is gewoon iets anders. Dan zie je een rek aan de wand in een aan de bosrand gelegen woning van een jager.
Gunrack, het woord raakt de essentie van Amerikaans denken. De vrijheid om een wapen te bezitten. Het onder handbereik te hebben terwijl je onderweg bent. In Montana keek je er niet raar van op. In de uitgestrekte, dunbevolkte staat leek het alsof het Wilde Westen nog altijd bestond. Zo’n gunrack in een pick-up truck was er heel normaal.
Gunrack, dat is nou typisch een woord voor een countryzanger. Dus maar even googlen. En jawel. Garth Brooks scoorde een enorme hit met een nummer waarin een gunrack voorkomt. Brooks, de countryzanger die in de jaren negentig Michael Jackson van de troon stootte als de bestverkopende artiest, beklom de hitladders met American Honky-Tonk Bar Association.
In het nummer wordt de situatie geschetst waarin Uncle Sam de arbeider zijn zuurverdiende centen uit de broekzak vist. Als die centen gaan naar mensen die in de rij staan bij de sociale dienst, dan heeft die arbeider daar toch wat moeite mee. Waarna Brooks zingt: If you’re concerned about the destination / Of this great nation / Contact your American Honky-Tonk Bar Association / We’re talkin’ about your hard hat, gunrack, achin’ back, overtaxed, flagwavin’, funlovin’ crowd. Moraal van het verhaal: breng die dollars naar de kroeg, dan heb je er tenminste zelf wat aan. En Garth Brooks spekte er zijn bankrekening mee.
Trace Adkins doet in het liedje Rough & Ready al net zo stoer. Zijn auto staat op banden met grof profiel, hij heeft een sigaar in de mond en een sticker van autocoureur Dale Earnhardt op de achterruit. Zijn door vier wielen aangedreven truck brult er over. De autodeuren worden gekleurd door roest en primer. Hij zit met zijn ruwe handen met gebarsten knokkels aan het stuur, draagt een wit T-shirt en een riem met een Mack-embleem als gesp. Hij is niet bang om hard te werken. Vreemdelingen toont hij een gemeen lachje: waarom zit je me aan te kijken, klootzak. En dan komt Adkins bij het refrein: Cold beer, hot wings, Wranglers, Skoal ring / Get just what you see / Gunrack, ballcap, don’t take no crap / Ain’t a pretty boy-toy / I’ll rock you steady / Rough and ready.
Get just what you see. Dat is precies waar het om draait in die liedjes. Geen pretenties. Hard werken. Stoer doen. Brooks en Adkins weten welke nummers ze moeten brengen om aan te sluiten bij de belevingswereld van hun publiek.
Get just what you see. Ach, misschien hield de eigenaar van deze rode Ford pick-up truck aan State Road 287 in Montana helemaal niet van countrymuziek.

Venice Beach, Californië (1998)

2009-02-15T12:43:00.006+01:00

Ik was wakker geworden met Monica Lewinsky. De avond tevoren had ik haar aanwezigheid niet opgemerkt, maar nu vulde ze de kamer. Ik was naar het voeteneind van het kingsize hotelbed gekropen en pakte de afstandsbediening van de televisie. Good Morning America. Onmiddellijk ging het over Monica. De presentatoren van de nieuwszenders kregen er geen genoeg van. De talking heads hadden zich met overgave op het onderwerp gestort. Seks! Of was het geen seks? Ik vroeg me af of de betaalde pornokanalen in Amerikaanse hotels nu vaker zouden worden bekeken of juist niet.
In een hotel in de buurt van het vliegveld moet je niet te lang blijven. Te saai. Te duur. Ik fietste naar Venice Beach, misschien wel het meest fietsvriendelijke stukje Los Angeles. Het slingerende fietspad langs het strand werd bevolkt door gebronsde jongeren op skates en huurfietsen. Zien en gezien worden, dat was de belangrijkste bezigheid hier.
Latinocowboys liepen op en neer over de boulevard. Honden droegen zonnebrillen en een junk vroeg om een donatie voor marihuana-research. Een straatartiest in een Stars-and-Stripes-broek liep op blote voeten door een berg glas met een stevige zwarte dame uit het publiek op zijn nek. Bezwete kerels met ontblote bovenlichamen pompten hun spieren op aan de apparaten van Muscle Beach. Wie weet zouden ze er worden ontdekt door Hollywood. Zo was het ook gegaan met Arnold Schwarzenegger. Even verderop was een filmploeg van Disney aan het werk. Alles draaide om een jongen op skates, maar voor de moeilijkste trucs was een dubbelganger ingehuurd.
De volgende ochtend nam ik een ontbijt bij het Beach Front Cafe. Buiten werden een paar daklozen wakker. Ze begonnen de dag met het roken van een stevige joint. Venice Beach, het is een plek van dromen, maar de waarheid is wel eens weerbarstiger.
Venice Beach, ik zou er zomaar Julia Roberts, Nicolas Cage, Rutger Hauer of Johnny Rotten tegen het lijf kunnen lopen. Maar het liefst had ik er Ted Hawkins zien optreden. Onmogelijk, want Hawkins was in 1995 op 59-jarige leeftijd gestorven. De in Biloxi, Mississippi, geboren singer-songwriter zat een groot deel van zijn leven in de gevangenis, maar als hij vrij man was, was hij hier te vinden. Optreden deed hij op straat. Hij maakte een paar uitstekende albums, waarop soul, blues en folk samenkomen. Op de hoes van Happy Hour staat een foto van hem, gezeten op een omgekeerd krat op zijn vaste plek. Op de achtergrond palmbomen en een bord met de mededeling NO BICYCLES.
Het fietspad bleek toch ook niet alles. Ik kreeg er zelfs ruzie met een paar jongedames op Schwinn-cruisers. Ze belichaamden de glorie van Californië, maar fietsen konden ze niet. Ik moest in de remmen en reed het rulle zand in. Misschien was het tijd om maar eens aan de reis te beginnen.

Frimley, Nevada (2003)

2009-02-08T14:01:00.007+01:00

Even buiten Reno waren drie mannen in de weer om een billboard van een nieuwe reclameslogan te voorzien. Het materiaal hing nog niet strak en de plooien glommen in de zon. Where You Gonna EAT? Het beoogde antwoord stond rechtsonder in rode westernletters op een gele achtergrond: Rail City. Een casino natuurlijk, dit was immers Nevada. De serveerster, wiens neus bijna net zo groot was als de werklui, lachte de automobilisten op Interstate 80 uitnodigend toe.
Eigenlijk zou je willen dat die billboards nog altijd geheel van hout zouden worden gemaakt. Met de hand geverfd het liefst. Zodat de boodschap door de tijd zou worden ingehaald. Letterlijk en door het verweerde karakter van oude verf. Past ook veel beter in de dorre natuur.
Afijn, ik verliet Reno alweer en was onderweg naar Lovelock. Dat betekende de hele dag fietsen over de snelweg. Andere wegen zijn er namelijk niet. Als een Nevada Fighter stampte ik op de pedalen. Dat nummer van Michael Nesmith, de Monkee die in een later leven briljante countryrock-platen maakte, ging over mij. Left on the highway outside of town.
Fietsen over de snelweg, in Nederland zou het zeker een kaderberichtje in de krant opleveren. Hier was het normaal. Nou ja, voor zover fietsen normaal was hier.
Voor de eerste keer reed ik zonder bagage door Amerika. De koffer lag in een trailer van America By Bicycle, de organisatie die deze route van San Francisco naar Portsmouth, New Hampshire, had uitgestippeld. Dus met dat left on the highway viel het eigenlijk nogal mee. Ik fietste met een andere Nederlander, Daco, en we vlogen al onze Amerikaanse fietsvrienden voorbij.
De vluchtstrook was breed en geen automobilist haalde het in het hoofd om het gedeelte naast de rijbaan op te zoeken. De ribbels in het wegdek garandeerden onze veiligheid. Die zorgden voor een enorm lawaai als er al eens iemand even overheen reed. Op de fiets was er rechts van die ribbels voldoende ruimte. In feite hadden we een fietspad tot onze beschikking.
Fietsen over de vluchtstrook leverde wel andere problemen op. Het was af en toe slalommen om stukken rubber van kapotgereden banden van de enorme trucks die hier langsraasden. Roll Truck Roll. Het is weliswaar een prachtig liedje van de Texaan Terry Allen, maar op Interstate 80 had ik het toch niet zo op met die 18-wheelers. Dat rubber zit namelijk vol ijzerdraadjes en het laat zich raden wat dat betekende. Lekke banden.
De hele dag rechtuit op dezelfde weg, terwijl het landschap hetzelfde bleef. Je ging er bijna van hallucineren. Licht in het hoofd werd je er van, die eindeloze weg voor je die maar niet wilde wijken. Want na elke hobbel die genomen werd, was de verrassing steeds weer dat er geen verrassing was.
En dan opeens toch een verrassend beeld. In de verte leek een truck door het luchtruim te zweven. Was ik al zover heen? Dat viel mee, het bleek om reclame te gaan voor de Truck Inn, een motel en casino in Frimley.

Page, Arizona (1998)

2009-02-01T12:36:00.003+01:00

Langzaam reed een politieauto me voorbij. De agent nam me van top tot teen op, maar blijkbaar voldeed ik niet aan het signalement. Het was in de avond en ik liep door Page, een stadje in het noorden van Arizona. De politie verkeerde er in een verhoogde staat van paraatheid. In de Four Corners, het gebied waar de vier staten Utah, Colorado, New Mexico en Arizona samenkomen, was een klopjacht gaande op drie mannen die een watertruck hadden gestolen. Een politieagent in Cortez, Colorado, die de vrachtwagen staande had gehouden, was doodgeschoten. De 45-jarige Dale Claxton werd doorzeefd met een automatisch wapen.
Het Woeste Wilde Westen, ik zat er zomaar opeens middenin. Nou ja, in zekere zin dan toch zeker. Die middag wilde ik een excursie maken naar het binnenste van de gigantische stuwdam bij Lake Powell, maar dat ging niet door. In het bezoekerscentrum van de Glen Canyon Dam golden in verband met de klopjacht strenge voorzorgsmaatregelen. Tassen waren taboe, zelfs de kleine stuurtas die ik onder mijn arm hield. “Alle bezittingen moet u in uw auto achterlaten”, werd me verteld en ik deed niet meer de moeite om uit te leggen dat ik per fiets reisde.
Robert Matthew Mason en Jason Wayne McVean uit Durango (beiden 26) en Alan Lamont Pilon (30) uit Dove Creek waren drie draaideurcriminelen die blijkbaar hadden besloten om de zaken groter aan te pakken. Dat hebben ze geweten. Op zeker moment werden ze achtervolgd door liefst 500 man. Toen ik op 12 juni in Page aankwam, was Mason inmiddels gevonden; die had zichzelf een kogel door het hoofd gejaagd. Maar Pilon en McVean waren spoorloos. Het schitterende gebied van de Four Corners, het decor van vele westerns, was een uitstekende omgeving om voortvluchtig te zijn. In de talloze canyons was het niet zo moeilijk om je te verstoppen.
Wat de drie van plan waren is nooit duidelijk geworden. Mogelijk wilden ze het casino van de Ute-indianen in Towaoc, Colorado, overvallen. De drie droegen camouflagekleding en waren uitgerust met automatische wapens en explosieven. Tijdens de vlucht waren nog twee agenten gewond geraakt, maar de klopjacht had niets opgeleverd. Ruim een jaar later, op 31 oktober 1999, vonden Navajo-indianen Pilon. Morsdood natuurlijk.
In de misdaadroman Hunting Badger neemt auteur Tony Hillerman de gebeurtenissen als uitgangspunt voor zijn fictie. In het boek is sprake van ultrarechtse radicalen die inderdaad het casino van de indianen overvallen. Overigens heeft volgens Hillerman de FBI een potje gemaakt van de zaak.
Pas op 5 juni 2007 ontdekte een cowboy die te paard door een canyon trok het stoffelijk overschot van McVean. Net als Pilon en Mason werd hij gevonden op minder dan twee mijl van de plek waar destijds de vluchtauto aangetroffen was. Net als de andere twee had hij een gaatje in zijn schedel.
Saillant detail: drie weken voordat eindelijk ook de overblijfselen van McVean gevonden waren, trad in Cortez Corbin Claxton toe tot het politiekorps, een zoon van de vermoorde agent.

Wytheville, Virginia (1994)

2009-01-25T13:19:00.003+01:00

Het was een bijzonder gezicht. Enkele honderden tuinstoelen stonden in keurige rijen opgesteld, maar er zat helemaal niemand. Het was in de namiddag en pas in de avonduren waren alle plaatsen bezet. Er trad die avond een countryzanger op in het park van Wytheville, Virginia. De mensen met het kleurrijke tuinmeubilair waren verzekerd van een goed plekje.
Uit de wijde omtrek waren mensen naar de jaarlijkse county fair gekomen in het in de Appalachen gelegen Wytheville. Het was een en al bedrijvigheid. De county fair, dat betekende even ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Even niet denken aan die slecht betaalde baan bij de kolenmijnen.
Vaders en moeders kuierden door het Elizabeth Brown Memorial Park. De jongste kinderen lieten voor een halve dollar hun gezicht besmeuren met verf door iets oudere kinderen. Tieners klitten samen bij de kermisattracties en de sheriff zag het allemaal in tevredenheid aan, terwijl hij daar zo stond te staan met de duimen achter de broeksriem. Het was goed toeven in Wytheville.
Een week was ik onderweg in Virginia, de eerste staat van mijn fietsreis. De Appalachen bleken flinke kuitenbijters. In Wytheville was het tijd voor ontspanning. Het Appalachen-gebergte is de bakermat van de countrymuziek en ik was er helemaal klaar voor.
Voor een klein podium zaten mensen in het gras te luisteren naar vier in grijze pakken gestoken mannen. Ze brachten muziek van deze streek, bluegrass. De heren op leeftijd bewezen op mandoline, banjo, gitaar en staande bas dat ze nog bijzonder soepel in de vingers waren. En dan die zang! Ze lieten de ene hoge noot na de andere ontsnappen. Zo hoog en zo mooi, dat de vogels in het park er stil van werden.
In de avond waren eindelijk alle tuinstoelen bezet. Een countryzanger hield met zijn band het stadje wakker. De ster van de avond droeg een opzichtig westernshirt en een witte cowboyhoed en hij was het blijkbaar helemaal voor de gillende meiden die op de rand van het podium plaats hadden genomen. Ze gingen helemaal uit hun dak als hun idool met ietwat vierkante bewegingen zijn nogal strakke spijkerbroek op de proef stelde. “Y’all havin’ a good time?” Het enthousiasme van het publiek was groot, maar ik zag toch liever die vier oude heren aan het werk.
Ik verliet de houten tribune waar ik een plaatsje gevonden had en kocht een hamburger, die ongevraagd werd voorzien van een flinke kwak ketchup. Precies zoals ik het wilde hebben. Op het parkeerterrein gedroegen jongens zich stoer voor meisjes in mouwloze hemdjes. En terwijl de steelgitarist over de snaren van zijn instrument gleed, droomde een jong stelletje weg in een eindeloze tongzoen. Het was hillbilly heaven op de laadbak van een GMC.

Coney Island, New York (2004)

2009-01-18T13:54:00.003+01:00

De wereld van Disney heb ik nog nooit bezocht. Geen belangstelling. Geef mij maar Coney Island in New York. Ook een pretpark, maar niet zo opgepoetst. Alledaagser en toch ook weer niet. Veel meer rock-’n-roll.
Lou Reed gebruikte de plek als metafoor voor het verval op zijn plaat Coney Island Baby. De Ramones hadden er gewoon lol. Maakten de ene na de andere rit in de achtbaan met een nieuwe vriendin: Oh Oh I Love Her So.
Niets mooier dan verval met een nieuw likje verf. In Coney Island zijn ze altijd wel ergens bezig met een opknapbeurt. De eerste achtbaan stond er al in 1884. Coney Island, het meest zuidelijke puntje van Brooklyn aan de Atlantische Oceaan, is de geboorteplek van het fenomeen amusementspark. Al sinds 1920 draait het reuzenrad Wonder Wheel er rondjes. En de Cyclone, de houten achtbaan die zeven jaar later in gebruik werd genomen, is ook nog altijd in bedrijf.
De liefde bracht me in New York. Vele malen. Met fiets of zonder fiets. Als ik er geen fiets had, kreeg ik meestal wel een te leen. Zodat ik de stad kon ontdekken. Maar naar Coney Island ga ik bij voorkeur met de metro. Die stopt vlak bij het strand. Stillwell Avenue is het laatste station. Bovengronds, de zee zie je dan al een tijdje liggen. Als je op het perron staat, ruik je de oceaan. In de zomermaanden trekken opgewonden kinderen er aan de armen van hun ouders. De zee! Het strand! De attracties! Coney Island!
Wie kent niet de fantastische foto’s van Weegee met duizenden zonaanbidders op het strand en op de achtergrond de contouren van het amusementspark. Of de foto’s van Bruce Davidson met de vervaarlijk uiziende jeugd van Brooklyn. Tatoeages op de armen en een sigaret in de mondhoek. Dat waren de jaren vijftig. Pure rock-’n-roll.
En wie kent niet het liedje Under The Boardwalk van de Drifters? Die boardwalk ligt er nog altijd, maar eronder kun je niet meer komen. Daar school teveel gevaar. Bovendien kon je er tussen de planken door onder de rokken kijken van de vrouwen die er liepen. Het strand werd in de jaren tachtig opgehoogd.
Coney Island is van heel New York. In de zomermaanden biedt het strand er een verkoelende zomerbries. Maar Coney Island is toch vooral opwinding en vertier. In de Circus Sideshow treden freaks op. De prachtige canvas reclamedoeken alleen al zijn de moeite waard. Nathan’s is elk jaar op 4 juli even wereldnieuws als er het kampioenschap hot dogs eten wordt gehouden.
Persoonlijk zie ik vooral de bekoring van al die prachtige letters en kleuren van al die attracties. Daarin wordt duidelijk dat Coney Island het domein is van kleine ondernemers. Maar de projectontwikkelaars staan klaar om de macht er over te nemen. Dan valt het Wonder Wheel in het niet tussen nieuwe wolkenkrabbers.

Taos, New Mexico (1998)

2009-01-18T13:49:00.004+01:00

Het voelde bijna als verraad. Alsof ik op mijn fiets een bedreiging vormde voor de indianen. Terwijl ik als kind tijdens het cowboytje spelen toch altijd de zijde had gekozen van de roodhuiden. En nu dit.
Wat was het geval? Ik fietste van Taos naar het nog geen twee kilometer verder gelegen Taos Pueblo. Maar ik was nog maar net het indianenreservaat binnengefietst, of ik werd teruggestuurd. “Hé, jij daar, afstappen”, klonk het door een megafoon. Verbaasd keek ik achterom. In een slordige auto met enige kenmerken van een politiewagen maakte iemand duidelijk dat ik niet verder mocht fietsen. Het was de reservaatpolitie. De indiaanse agent stapte uit en vroeg of ik de borden niet had gezien. “Welke borden?”, antwoordde ik naar waarheid. “Je mag niet fietsen in het reservaat”, sprak hij streng. “Je moet terug.” Een nadere verklaring zat er niet in. “Het is de wet.”
Het door Unesco tot werelderfgoed uitgeroepen Taos Pueblo met zijn adobe huizen in meerdere woonlagen heb ik niet gezien. Het indianenreservaat is verboden voor fietsers en trouwens ook voor wandelaars, zo ontdekte ik op het tamelijk onopvallende bord dat ik op de terugweg dus toch nog zag staan. Naar Taos Pueblo kun je alleen maar met de auto. Echte Amerikanen dus, die indianen...
Ik zocht mijn heil noodgewongen in Taos. Voor een videotheek aan de Paseo Del Pueblo Sur, de belangrijkste straat, stond een groep jongens met opgeschoren kapsels. Ze leunden tegen pick-up trucks met verhoogd chassis en zo af en toe scheurden ze er mee weg. In een opgepimpte klassieker die langs reed, zaten enkele jonge Mexicanen. Heel even slechts keken ze opzij. De achterkant van de auto, een low-rider, sleepte over de weg en veroorzaakte een vonkenregen.
Taos, een stadje van nog geen vijfduizend inwoners in het noorden van New Mexico, is bekend om de indiaanse pueblo, de Spaanse invloeden en de aantrekkingskracht op kunstenaars. In 1898 strandden de schilders Bert Phillips en Ernest Blumenschein er door een gebroken wagenwiel. Ze bleven er hangen en vonden in de fantastische natuur rondom veel inspiratie. De fotograaf Ansel Adams, schilder Georgia O’Keeffe, schrijver D.H. Lawrence, ze hebben allemaal bijgedragen aan de reputatie van Taos als een kunstenaarskolonie.
De sympathie die ik vooraf had gehad voor Taos was op de proef gesteld door een strenge indiaan en opgeschoten jeugd. Zelfs in dit stadje, dat in de jaren zestig en zeventig een toevluchtsoord was voor hele horden hippies, was je blijkbaar een nobody zonder een auto onder je kont. Terwijl toch echt niet iedereen er rondreed in een exemplaar als deze prachtige two-tone Pontiac uit de jaren vijftig.

State Road 96, Colorado (1994)

2009-01-11T15:15:00.003+01:00

Een simpele houten poort, wat hekwerk en een stoffige onverharde weg die al na de eerste bocht uit het zicht verdween. De toegang tot de Red Creek Ranch langs State Road 96 even ten westen van Pueblo in Colorado bracht me eindelijk in het landschap waar ik al tijden naar uitgekeken had. Het Woeste Wilde Westen.
Mijn allereerste fietstocht door Amerika was in 1994. Ik reisde van de oostkust naar de westkust. Zo hoort dat namelijk, daarmee volg je de sporen van de geschiedenis. Go west young man! Net zoals Lewis & Clark, die in 1804 naar het westen werden gestuurd door president Thomas Jefferson. Net zoals al die andere kolonisten en avonturiers.
Al bijna zeven weken was ik onderweg. Wat had ik gezien? Bos. Heel veel bos. Dagenlang niets anders dan bomen. Nu wilde ik Amerika wel eens zien. Het Amerika zoals ik dat voor ogen had. Het Amerika van de westerns. De prairie en de woestijn. Het landschap waar groepen indianen plots achter een heuvelrug vandaan kwamen, krijsend als wilden.
Al bijna zeven weken was ik onderweg. En nog geen cowboy tegengekomen. Ja, op het vliegveld van Atlanta, waar ik voor het eerst voet op Amerikaanse bodem zette, stond ik te urineren naast een vierkante zwarte man met een enorme cowboyhoed. Hij had wel iets van James Brown, maar met die Stetson voor de show was hij natuurlijk nog geen cowboy.
Al bijna zeven weken was ik onderweg. Ik wilde cowboys zien. Mannen te paard. Indianen, nog beter. Hier, bij de poort van de Red Creek Ranch, zouden ze zomaar eens in wilde galop aan kunnen komen stormen. Ik tuurde in de verte, maar natuurlijk was er niemand te bekennen. Zelfs geen stofwolk, dus fietste ik maar door. Verder naar het westen.
Go west young man! De Nederlandse cineast Peter Delpeut gebruikte het in 2003 als titel voor zijn documentaire over de geschiedenis van de western. Diezelfde Delpeut fietste in 1996 met zijn vriendin ook door Amerika. Hij schreef er het boek ‘De grote bocht’ over. De fascinatie voor het Woeste Wilde Westen sijpelt er weliswaar in door, toch is het boekje vooral een ‘Kleine filosofie van het fietsen’, zoals de ondertitel luidt.
Go west young man! In 1936 gaf Mae West een hele andere lading aan die titel in een film over een rondreizende filmster die het hoofd van een plattelandsjongen op hol brengt. Vijftig jaar later zou ze nog eens meezingen op de plaat Ray Campi With Friends In Texas. Andere vrienden die voor die plaat werden opgetrommeld waren onder anderen Bonnie Raitt, Del Shannon, Rose Maddox, Merle Travis, Lou Ann Barton en Joe Ely.
Go west young man! Dat brulden ook de mannen van E-I-E-I-O in 1986 op hun debuutplaat Land Of Opportunity. Het bracht ze niet veel goeds, want na die knallende eersteling leverden ze nooit meer een fatsoenlijke plaat af.
Go west young man! Hoe zou het mij vergaan? Zou ik nog cowboyavonturen beleven?

State Road 9, Utah (1998)

2009-01-11T15:11:00.003+01:00

De nationale parken van Amerika zijn rustpunten in het landschap. Binnen de grenzen van die parken wint het dikwijls overweldigende natuurschoon het ruimschoots van de Amerikaanse identiteit. Sterker nog, Amerika bestaat er niet. De letters zijn er uit het landschap verdwenen. Geen billboards of andere reclame-uitingen. Slechts onopvallende bordjes die toeristen naar fotogenieke plekken wijzen. En natuurlijk wat verkeersborden, ook al heeft niemand er haast.
Zo is het ook in Zion National Park in Utah. De beschaving heeft zich er zelfs aangepast aan de omgeving. Het asfalt is er niet grijs, maar roodbruin, net zoals de zandsteen aan weerskanten van de weg. Rotsen in prachtige zachte puddingvormen, het werk van de Virgin River miljoenen jaren geleden.
Hoe mooi de rotsformaties ook waren, soms ook grillig van vorm overigens, en hoe fraai de cactussen er ook bloeiden, ik moest verder. Kilometers maken. Na alle roodbruine tinten was de overgang ten oosten van Zion National Park groot. Langs State Road 9 werd het opeens groen. Heel groen. Een bordje met de tekst COLD BEER maakte duidelijk dat ik terug was in Amerika. Letters in het landschap.
Erg lang bleef het niet groen, want Utah is toch vooral een staat van rotsen en roodbruin. Groen valt daardoor op. St. George, het stadje dat ik een dag eerder had aangedaan op weg naar Zion National Park, bleek een groene oase in de woestijn. Dat wilden ze er weten ook. Om dat te benadrukken waren de gazons er onberispelijk.
Via Rockville, dat niet veel meer is dan een plaatsnaambordje, was ik naar Zion gefietst. Met rock-’n-roll had het allemaal niets te maken. Rockville, dat sloeg natuurlijk op de rotsen. Liedjes in americana gaan trouwens over lange, eenzame wegen, maar zelden over de schoonheid van een natuurpark. Overweldigende pracht is eigenlijk niet erg inspirerend.
Het was dus goed om Zion National Park weer te verlaten. Terug in Amerika. Cold beer. Letters in het landschap. Ik keek uit naar Kanab. Volgens ‘Bicycling Across America’ van Robert Winning, het boekje dat mijn gids door de Verenigde Staten was, doet het stadje veel groter aan dan je zou verwachten met een bevolking van 2000 zielen. Maar dat heeft alles te maken met het gevoel dat je bekruipt als je de hele dag onderweg bent in dit desolate landschap. Zeker als je elke meter op spierkracht moet overbruggen.
Na Mt. Carmel Junction moest ik nog een ‘killer hill’ nemen, voordat ik via een lange afdaling Kanab binnen zou rollen. Eenmaal daar zette ik voldaan mijn tentje op in de buurt van Frontier Movie Town, een toeristische attractie met decorstukken voor westerns. Het was tijd voor cold beer.

Alpine, Texas (1996)

2009-01-11T15:06:00.002+01:00

Opeens wist ik weer hoe het allemaal begonnen was. Waarom ik hier fietste in Alpine, Texas. Onderweg van Californië naar Florida. De afbeelding van de door indianen achtervolgde cowboys op de zijkant van de bestelbus bracht me terug in de tijd. Terug naar een pakjesavond ergens halverwege de jaren zeventig.
Die sinterklaasavond kreeg ik het boek ‘Het Woeste Wilde Westen’ en op de omslag stond dit schilderij van Frederic Remington. ‘A dash for timber’ heet het. Ik was een jaar of twaalf en wilde alles weten over cowboys en indianen. Dit uit het Duits vertaalde boek van Günter Schomaekers was een prachtcadeau.
Sint had het goed met me voor. Enkele jaren later kreeg ik ‘Muziekkrant Oor’s Eerste Nederlandse Geîllustreerde Pop Encyclopedie’. Alle andere cadeautjes deden er op dat moment niet meer toe. Ik wilde lezen. Het boek stond vol met mij op dat moment nog onbekende namen.
In 1979 kreeg ik weer een prachtboek van de goedheiligman. Ik mocht mijn cadeau zelf ophalen. Bij de balie van het Nieuwsblad van het Noorden in Groningen zat auteur Wim Dussel. Die zette een handtekening in zijn boek ‘Wat heb ik nou aan m’n fiets hangen?’, het verslag van ‘6800 km op de fiets door de achtertuin van Amerika’.
Cowboys en indianen, popmuziek, fietsen, Amerika. In deze fietstocht van kust naar kust dwars door de VS kwamen al mijn obsessies samen. Het boek had me geïnspireerd om die tocht ook te fietsen. In 1994 kwam het er daadwerkelijk van. Van het Nieuwsblad van het Noorden, inmiddels mijn werkgever, kreeg ik ruim drie maanden vakantie. Dat alles schoot door me heen toen ik deze auto zag staan in Alpine, Texas. Inmiddels was het 1996 en was ik aan mijn tweede grote fietstocht bezig.
Het was dus niet zo vreemd dat ik in Alpine binnenliep bij een boekenzaak. In Front Street Books aan de East Holland Avenue kocht ik voor 2,25 dollar een tweedehands exemplaar van ‘God’s Own Junkyard’. De auteur Peter Blake gaat in het boek tekeer tegen de consumptiemaatschappij en met name alle bijbehorende beeldvervuilende uitwassen. Maar eerlijk gezegd toonden al die foto’s van billboards, neonreclames, parkeerplaatsen, borden, masten, banden, auto’s enzovoort precies het Amerika waar ik mijn inspiratie uit putte.
Met een paar boeken in de fietstassen verliet ik Alpine en fietste naar Marathon, waar ik de nacht zou doorbrengen. Rechts van mij reed een goederentrein. Vier locomotieven van de Southern Pacific trokken 130 goederenwagons voort. Een lange sliert in vele tinten bruin, zwart, wit, geel, groen en blauw gleed door het landschap. Landschapsvervuiling in de ogen van Peter Blake. Maar voor mij was het een icoon van het Amerika waar ik voor gekomen was.

Chanute, Kansas (1994)

2008-11-22T13:33:00.011+01:00

We zouden vroeg vertrekken uit Chanute om ergens onderweg in een café de WK-finale voetbal te zien. Om vijf uur was ik al wakker en ik wist meteen dat het plan in duigen zou vallen. Het was angstaanjagend stil, er moest iets aan de hand zijn. Ik ritste de tent open en zag een donkere dreigende lucht hangen boven het honkbalveld waar we de tenten hadden opgezet. Kamperen in een stadspark of op een sportterrein is in Amerika tamelijk gewoon. In een mum van tijd had ik mijn hele hebben en houwen bijeen gepakt en naar de doucheruimte gebracht. Net op tijd voordat een daverend onweer losbarstte.
Even waren we bevreesd dat er een tornado aan zou kunnen komen, dit was per slot van rekening Kansas, maar die attractie werd ons niet gegund. Het bleef bij donder en bliksem en heel veel regen. Veel later dan gepland nuttigden we in de dug out ons ontbijt. Niet iedereen was op tijd wakker geweest. Een deel van de groep die van Virginia naar Oregon fietste, was ruw ontwaakt bij de eerste knetterende knal. Die pechvogels stonden nu kletsnatte tenten in te pakken.
Met Pierre, een Franstalige Belg die al jaren in Nashville woonde, en all American boy Glenn, de jongste van de groep en afkomstig uit Denver, vertrok ik uit Chanute. Die WK-finale hadden we al zo ongeveer uit ons hoofd gezet, want het was nog een flink stuk fietsen naar Eureka. Nog voordat we Chanute achter ons lieten, had ik al een achterstand. De reden? Tegen een lichtblauwe loods van golfplaten stond een Nash Statesman Custom te glanzen in de nog gestaag vallende regen. Het was een beeld dat ik niet zomaar voorbij kon rijden. Na het maken van de foto moest ik extra hard op de pedalen duwen om Pierre en Glenn weer te achterhalen.
Een dag eerder hadden we met zijn drieën in een sportcafé in Chanute gezien hoe Bjarne Riis de dertiende etappe van de Tour de France had gewonnen. Op ons verzoek werd een van de drie gigantische tv-schermen gezet op een sportzender die beelden van het wielerspektakel in Frankrijk uitzond. Op de Tour zaten ze in Kansas niet echt te wachten, maar er was verder toch niemand aanwezig, dus dat scheelde. De samenvatting op de Amerikaanse televisie was door reclameblokjes totaal verknipt en miste daardoor iedere spanning.
Niettemin waren we geïnspireerd door de Touretappe en we fietsten zo snel we maar konden over de kaarsrechte wegen van Kansas. Met niet al teveel kilometers meer te gaan zagen we in een klein winkeltje op een sneeuwend zwart-wit teeveetje toch nog de laatste vijf minuten van de reguliere speeltijd van Brazilië-Italië. We hadden geluk, want de finale van het in Amerika gehouden WK voetbal draaide uit op een verlenging en strafschoppen. Brazilië, dat in de kwartfinale Oranje uit het toernooi had geknikkerd, won. De eigenaresse vond het wel interessant, al die aandacht voor dat voetbal. Ze maakte een Polaroid van ons en zette Holland, Belgium, Denver onder de foto. Die kwam te hangen aan het prikbord tussen de foto’s van ongeschoren kerels die poseerden met geschoten wild of gevangen vis. Die foto van drie mannen in wielerkleding zal wel gespreksstof hebben opgeleverd.

Miles Of Music

2008-11-11T17:23:00.008+01:00

Tijdens mijn laatste fietstocht door Amerika werd pas echt duidelijk hoe slecht het er voor staat met het land van de onbegrensde mogelijkheden. Amerika is een land in verval, dat wist ik al langer. Maar het nieuws van de kredietcrisis maakte ook voor de grootste optimisten duidelijk dat er echt wat aan de hand is.
Zoals dat met nieuws gaat, raakt het je pas echt als je er persoonlijk mee te maken krijgt. Ik bezit geen aandelen en heb geen geld op een bank in IJsland, zo dichtbij is het nieuws niet gekomen. Maar toen ik bij thuiskomst na mijn fietsreis van San Francisco naar Houston mijn favoriete websites bezocht, was er toch even een schrik. De internetwinkel Miles Of Music bestaat niet meer. De online platenzaak kreeg te maken met een terugloop in verkopen en is failliet verklaard. Doodzonde, want de wekelijkse updates met de nieuwste releases waren een bron van informatie. De liefhebbers bij Miles Of Music zorgden altijd voor uitgebreide teksten bij de platen die ze relevant vonden.
Al eerder waren ze gestopt met de paginagrote advertentie in het muziektijdschrift No Depression. Dat blad bestaat nu dus ook al niet meer, ook al is het niet geheel verloren gegaan. Als website is No Depression actueler geworden en daarnaast is er een 'bookazine' met langere verhalen. Vergelijkbaar met Wah-Wah, Payola, Hard Gras of De Muur. Jammer genoeg staan er geen advertenties in de nieuwe No Depression. Ook op die manier kon je namelijk nieuwe namen ontdekken.
De kredietcrisis is niet de enige reden voor de terugloop in cd-verkopen. Downloaden en kopiëren heeft er ook alles mee te maken. Miles Of Music is het slachtoffer en daarmee ook de klant. We moeten het doen zonder The Best Handpicked Alt-Country, Americana, Pop, Singer-Songwriter and Indie Releases! en dat is doodzonde.
De kilometers die ik op de fiets afleg in Amerika zijn in feite ook miles of music. Immers, de liefde voor Amerikaanse rockmuziek heeft alles te maken met mijn belangstelling voor dat vreemde land. Maar dat moet ik ook niet mooier voorspiegelen dan het is. In small town America valt weinig te beleven op muziekgebied. De scene speelt zich toch vooral af in de grote steden.
Wat die foto Flats Fixed met dit verhaal te maken heeft? Zie het als een eerbetoon aan Miles Of Music, dat in advertenties vaak gebruik maakte van oude auto's en ander reclamemateriaal uit de tijd dat Amerika nog in de toekomst geloofde.

Vluchtstrook Amerika gaat door

2008-11-01T01:32:00.006+01:00

Vluchtstrook Amerika stopt. Dat waren de slotwoorden van de vorige bijdrage. Maar nu kan Vluchtstrook Amerika niet meer stoppen. Ik kan niet meer in de remmen knijpen en afstappen om een foto te maken in Amerika. Ik ben namelijk weer thuis. Thuis in mijn eigen Amerika. Omdat dat soms net zoveel inspiratie oplevert dan een fietsreis door de Verenigde Staten, gaat dit weblog Vluchtstrook Amerika gewoon door. Niet met dezelfde frequentie, maar zo af en toe zullen er op deze site nieuwe bijdragen te vinden zijn met berichten vanaf mijn eigen vluchtstrook.

Vluchtstrook Amerika stopt

2008-10-31T14:40:00.010+01:00

Het einde was te abrupt om het daar maar helemaal bij te laten. Daarom kijk ik nog even terug op bijna twee maanden fietsen door Amerika.
Opeens was het voorbij. Met toch een beetje het gevoel alsof ik voortijdig was afgestapt tijdens een wedstrijd. Erg diep ging dat gevoel overigens niet. Ik was blij dat ik mijn leven niet meer hoefde te wagen door op zoek te gaan naar een motel in de buurt van het vliegveld van Houston. Dat klinkt nogal dramatisch, maar feit is dat veel wegen in grote Amerikaanse steden absoluut ongeschikt zijn voor fietsers.
Het was ook een onbevredigend einde van dit weblog, zo'n laatste stukje geschreven op de computer van het Super 8 Motel. Zonder foto, want die kon ik alleen via mijn mini-laptop op het net zetten. Het was overigens een van de weinige motels waar ze geen draadloze internetverbinding hadden. Merkwaardig voor een vestiging van een grote keten en zeker gezien de ligging bij een vliegveld.
De reis die begon bij de Golden Gate Bridge van San Francisco had als doel om mijn eigen cowboydroom na te jagen. Dat moet niet te letterlijk genomen worden. De cowboydroom is niets anders dan onderweg zijn, onafhankelijkheid, het bij voorbaat van melancholie doortrokken gevoel op zoek te gaan naar niets. Om vervolgens onderweg door nergensland te beseffen dat je dat nooit zult vinden. De road to nowhere bestaat niet.
De eerste aflevering van dit blog had als titel Thuis in Amerika. Amerika staat in de platenkast en in de boekenkast. Het is dan ook heerlijk om weer thuis te zijn in mijn eigen Amerika. Daar waar mijn beeld van americana geen geweld wordt aangedaan door de werkelijkheid. Ik hoef maar te luisteren naar The Great Ride van Chris Brecht (een prachtige dit jaar uitgekomen debuutplaat van een jonge vent uit Austin, Texas) of het boek Highway - America's Endless Dream van fotograaf Jeff Brouws open te slaan en ik ervaar dezelfde kick die ik had in de tijd dat ik nog speelde met klapperpistolen of pijl en boog. Jawel, mijn eigen American dream.
In Amerika is het wel eens moeilijk om die droom in stand te houden. Amerika staat voor eenheidsworst. Overal zijn aan de randen van de steden bedrijfjes gevestigd in golfplaten loodsen. En de laatste jaren zijn er vooral complexen met identieke opslagruimten neergezet. Overigens moet ik bekennen dat ook die een zekere visuele aantrekkingskracht hebben, maar de mythische proporties van oude motels, diners en tankstations is toch vele malen groter. Die storage units vertegenwoordigen de stilstand. Dingen opslaan die je eigenlijk niet nodig hebt. Terwijl het aloude Amerika van gas, food, lodging altijd in beweging was.
Bestaat dat Amerika in beweging nog? De Duitse regisseur Wim Wenders voorspelde in een interview in het fotoboek Written In The West (1987) dat Amerikanen in de toekomst zich vooral zouden verplaatsen met het vliegtuig. Het Amerika van kust tot kust zouden ze niet meer zien. Hij had gelijk. Het zijn voornamelijk nog truckers en gepensioneerden in campers die de enorme uitgestrektheid van Amerika ervaren.
Het Amerika waar ik van houd, is in staat van verval. Dat is al een hele tijd zo en dat is ook een deel van de aantrekkingskracht. Voordat Wim Wenders de film Paris, Texas maakte, reisde hij met een fototoestel door het Westen van Amerika om zich voor te bereiden. Dat leverde Written In The West op. Wenders maakte die foto's, omdat hij gegrepen was door de magische attractie van het verval.
Beelden verzamelen voordat ze zullen verdwijnen, dat is misschien wel de drijfveer van mijn fietstochten door Amerika. Elk moment kan ik in de remmen knijpen en de camera uit de stuurtas halen. De meeste mensen vliegen over Amerika. Of rijden het te snel voorbij. Vluchtstrook Amerika stopt.

Afgestapt op de vluchtstrook

2008-10-28T19:03:00.001+01:00

En zo was het opeens voorbij. Afgestapt op de vluchtstrook. Net buiten Houston. Aan de andere kant van de door een lage betonnen muur gescheiden rijbanen toetert een auto. Dat zou Joe (zie: weerzien op de vluchtstrook) wel eens kunnen zijn, denk ik, maar het is al te laat om de hand nog op te steken. Niet veel later zwaait iemand in een auto die me voorbij rijdt en een eindje verder stopt op de vluchtstrook. Het is Joe, die op de terugweg is naar Austin. Hij biedt aan om me naar een motel in de buurt van het vliegveld te brengen, zodat ik de chaos van Houston kan vermijden. Hij brengt zijn eigen fiets terug naar zijn logeeradres van de afgelopen nacht, hij was nog maar net onderweg namelijk, en staat een kwartiertje later op de afgesproken afslag. De tassen gaan van de fiets en dan is het dus echt voorbij. Eerder dan verwacht, maar ik ben blij dat ik niet door Houston hoef te fietsen. Tijd om die stad nog te verkennen is er toch al niet meer. Een nachtje slapen nog in het zoveelste motel en dan de volgende dag wachten tot mijn vlucht vertrekt. Zo'n laatste dag is zelden de moeite waard.

Starlite Theatre

2008-10-27T04:24:00.002+01:00

Even buiten het Texaanse stadje Brenham staat aan US 290 het Starlite Theatre. De drive-in bioscoop is al gesloten sinds de jaren tachtig, maar het is dan toch wel weer mooi dat zoiets in Amerika gewoon blijft staan. De vormgeving van de letters Starlite, maar trouwens ook die naam alleen al, transporteren de voorbijgangers zomaar vijftig jaar terug. De tijd van petticoats, cocktailparty´s, two-tone Cadillac´s met geweldige vinnen en nog veel meer rock-´n-roll. Zaken die nu te koop zijn in de vele antiekzaken langs Highway 290.

Weerzien op de vluchtstrook

2008-10-27T03:56:00.003+01:00

Amerika is groot, maar de wereld is soms maar klein. Dat blijkt als een auto stopt op de vluchtstrook. De bestuurder van de auto stapt uit en houdt me tegen. De automobilist blijkt ook een fietser te zijn, die er net een trip van Chicago naar Austin op heeft zitten. Nu rijdt hij in een huurauto naar een kennis die in de buurt van Houston woont. Als hij me ziet fietsen stopt hij, omdat hij benieuwd is naar mijn belevenissen. Tijdens zijn tocht is hij helemaal geen andere fietsreizigers tegen gekomen.
We praten even en ik vertel dat ik in 1994 met Adventure Cycling voor het eerst door Amerika fietste. De automobilist begint te lachen. ¨Dat meen je niet¨, zegt hij, ¨dan ken ik jou! Jij werkte toen bij een krant.¨ En tegelijkertijd herken ik ook hem. Joe! Ongelooflijk, maar waar. Tijdens die fietstocht van Virginia naar Oregon trok Joe Gromala, die alleen het avontuur was aangegaan, een paar weken met onze groep op. We hebben destijds nog een avond samen aan de bar gehangen ergens in Montana. En nu staan we zomaar op de vluchtstrook van Highway 290 in Texas weer tegenover elkaar.

Joe Ely

2008-10-25T08:02:00.006+02:00

I Had My Hopes Up High is het eerste nummer van de titelloze debuutplaat van Joe Ely. Het gaat over de bijzondere belevenissen tijdens het liften. The first ride I got was in a dynamitetruck / The driver kept telling me ´bout his bad luck. Dan gaat het via een lift van a man in trouble naar een rit met a preacherman, told me that the wicked would be buried in sand. Het eindigt met: Finally got a ride in a carnivaltrain / Nearly blew away in a hurricane.
De Texaanse countryrockende singer-songwriter Joe Ely is er in hoge mate verantwoordelijk voor dat ik voor de zoveelste keer rondzwerf door Amerika. Deze Joe Ely is al sinds zijn tweede plaat Honky Tonk Masquerade uitkwam (1978) mijn held, mijn voorbeeld.
Er wordt heel wat afgereisd in de songs van Ely. De Texaan trok er op jonge leeftijd op uit, in het voetspoor van Jack Kerouac. Zijn voorbeeld. Ely sprong op goederentreinen en reisde als een hobo door Amerika. Ervaringen die hem als artiest nog steeds inspireren. Zijn nummers inspireren mij weer om op mijn manier het land te verkennen. Op de fiets dus.
Net als in 1996 tijdens een fietsreis van San Diego naar Orlando heb ik het geluk dat Ely tijdens mijn bezoek aan Austin optreedt in zijn woonplaats. Met de fabuleuze accordeonist Joel Guzman geeft hij een ijzersterk optreden in het Cactus Cafe. Naast een dwarsdoorsnede van zijn imposante oeuvre, brengt hij ook een nieuw nummer dat komt te staan op de binnenkort te verschijnen nieuwe cd van de Flatlanders. Homeland Refugee zou dat nummer wel eens kunnen gaan heten en het gaat over de omgekeerde migratie van mensen van de westkust terug naar Texas en Oklahoma.
Naast die nieuwe Flatlandersplaat is ook het nieuwe Ely-album Satisfied At Last vrijwel gereed. Verder staan op stapel een liveplaat uit 1987 met de hard rockende band met gitarist David Grissom en saxofonist Bobby Keyes en ook de originele onbewerkte opnamen voor de mislukte plaat Hi-Res worden alsnog uitgebracht.
Na afloop van het concert praat ik met mijn held. Ely mijmert naar aanleiding van mijn coast-to-coast-fietstocht over de dagen dat hij met niets anders dan een gitaar en een slaapzak door Amerika zwierf. Joe en Joel hebben de grote gouverneurskamer van de universiteit van Texas als kleedkamer, het Cactus Cafe is namelijk gevestigd in het universiteitsgebouw. Als Sharon Ely, de vrouw van Joe, wat foto´s maakt, zorgt Ely ervoor dat we niet voor het portret van de door hem verafschuwde George Bush staan.
De derde plaat van Ely heeft als titel Down On The Drag, een nummer over de straat waaraan de universiteit is gelegen. Om mij hetzelfde lot te besparen dan de hoofdpersoon uit die song (some low down son of a bum even stole my sleeping bag) en vooral zodat ik niet meer op bussen hoef staan te wachten, brengen Joe en Sharon Ely me met de auto terug naar het motel.
I Had My Hopes Up High.

It Hurts So Good

2008-10-24T09:03:00.007+02:00

Dale Watson is al jaren bezig om het vertrouwen te herstellen in goede oude countrymuziek. Dat doet hij niet alleen met zijn voor het genre gemaakte donkerbruine stem, maar vooral ook door er met zijn band een soepele swing aan toe te voegen. Door zijn eigen stempel te drukken op authentieke honky tonk is Dale Watson uitgegroeid tot een oorspronkelijk artiest. Liefhebbers van Johnny Cash zouden ook eens naar deze artiest uit Austin moeten luisteren. Met name zijn cd HEEAH!! (in Amerika uitgebracht als Whiskey And God) is magistraal.
De musicus uit Austin treedt elke donderdag op in de Continental Club en vanavond ben ik daar getuige van. Ruim drie uur gaat hij door met zijn ontspannen swingende band. Veel beter nog dan ik hem ooit heb gezien tijdens optredens in Nederland. Natuurlijk is de Continental Club ook een veel geschiktere plek voor deze muziek dan welke concertzaal ook.
Een jongedame uit Minnesota ziet me genieten, maar helemaal verklaren kan ze dat niet. ¨Je ziet er helemaal niet uit als een honky tonker¨, zegt ze, ¨eerder als iemand uit Europa.¨ Ik weet niet of ik met die opmerking blij moet zijn, of juist niet. Feit is dat ik hier in Texas laarzen aanschaf, zodat ze me in Groningen wel weer een cowboy zullen noemen. Da´s prima, maar hier in Amerika ben ik eigenlijk toch liever inderdaad een wat stijlvoller Europeaan.
Ach ja, die hele liefde voor (alternatieve) country en het cowboyimago is natuurlijk ook ontstaan uit een nooit opgeloste identiteitscrisis. De eenzame cowboy die altijd maar weer vertrekt richting ondergaande zon. Weg van de problemen. Weg van alle zorgen. Weg van het maken van keuzes. Het is het leven on the road. Dale Watson zou zeggen: It Hurts So Good.

Jeremiah

2008-10-23T02:40:00.004+02:00

In de winkel Wild About Music aan Sixth Street blader ik door het boek Keep Austin Weird. Daarin tref ik dezelfde muurschildering aan die ik vandaag heb gefotografeerd. Met het verhaal erachter.
Het is een kunstwerk van Daniel Johnston, in 1993 aangebracht op de zijkant van de tweedehands cd-zaak Sound Exchange. Die winkel bestaat niet meer, maar de muurschildering is er nog wel. Daarvoor moest wel actie worden gevoerd.
Maar eerst iets over de artiest. De manisch depressieve Daniel Johnston heeft meer dan dertig platen gemaakt vol amateuristisch opgenomen zeer persoonlijke liedjes. Liefhebbers van lofi, zoals het genre omschreven wordt, beschouwen hem als een genie.
Die muurschildering heet Jeremiah The Innocent, een verwijzing naar een oude hit van Three Dog Night. Omdat fans de kikker Jeremiah als een icoon van het alternatieve Austin beschouwen, protesteren ze in 2004 tegen het plan om de muur te vervangen door een glazen wand. De restaurantketen Baja Fresh Mexican Grill, die een vestiging begint in de voormalige cd-zaak, zet een streep door het besluit om het kunstwerk te verwijderen. Het kost de zaak 50.000 dollar om de plannen voor een verbouwing aan te passen, maar Jeremiah is gered. Inmiddels is Baja Fresh al weer verdwenen, maar Jeremiah voegt passanten nog immer toe: Hi, how are you.
Overigens begint Johnston deze week aan een Europese tournee, waarbij hij wordt begeleid door de Nederlandse band John Dear Mowing Club (het voormalige Smutfish). Data: 24 okt. Enschede; 25 okt. Amsterdam; 26 okt. Eindhoven; 9 november Groningen.

Gekkenwerk

2008-10-22T06:10:00.005+02:00

Fietsen door grote Amerikaanse steden is gekkenwerk. Zeker als je dat onvoorbereid doet. Ik fiets Austin binnen via US 183. Ik weet dat die overgaat in een tolweg en eerlijk gezegd lijkt me dat prima, want dat zijn overzichtelijke wegen met een brede vluchtstrook. Maar ik durf het niet aan om op Route 183 te blijven fietsen als dit verkeersknooppunt (foto) opdoemt. Mijn geplande route gaat over een van die wegen in de lucht. Is daar een vluchtstrook? Ik weet het niet. Dus bekijk ik de kaart, wijzig ik mijn plan en neem de 620 en 2222. Farm roads zijn dat, maar in werkelijkheid snelwegen en grotendeels zonder vluchtstrook. Komt nog bij dat de 2222 een zeer heuvelachtige weg is.
En dan is het nog een hele zoektocht naar een geschikt motel, niet te ver van downtown. Vanuit het Super 8 Motel aan Interstate 35 waar ik nu verblijf, ga ik op zoek naar een restaurant. Op loopafstand blijkt Stubbs´ Bar-B-Q te zijn gevestigd, waar ik laat op de avond op de patio eindelijk een maaltijd voorgezet krijg. Binnen staat No Quarter, een band die Led Zeppelin nadoet. De komende drie dagen blijf ik in de live music capital of the world.

Pawnshop

2008-10-21T05:06:00.006+02:00

Dat de Amerikaanse economie stroef draait, en dat is een understatement, is de afgelopen weken wel duidelijk geworden. Veel Amerikanen wisten dat al veel langer. Ze hebben al jaren moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. In de hoop om een grote slag te slaan, steken velen zich in de schulden door buitensporig veel te gokken. Dat is niet nieuw, dat gaat zo al generaties. De laatste jaren zijn veel Amerikanen leningen aangegaan die niet afgelost kunnen worden en dat is wel nieuw. De pawnshops, waar mensen hun eigendommen belenen, doen ondertussen goede zaken.

Van A naar B

2008-10-20T05:32:00.005+02:00

Muziek is een machtig fenomeen. Alleen maar omdat de fraaie debuut-cd van de Texaanse artiest Nathan Hamilton de titel Tuscola heeft, fiets ik enkele kilometers om, om dat plaatsje aan te doen. Natuurlijk vind ik in Tuscola niets anders dan in welk ander plaastje ook, maar toch.
Ik ben een dag langer in Abilene gebleven om er enkele bands te zien optreden. Eindelijk eens een zaterdagavond met rock-´n-roll. De lokale act Zach Harmon doet met een liedje over de road to nowhere me alweer verlangen naar de volgende dag op de fiets. Verder weet de band uit Abilene weinig indruk te maken. Ze besluiten met een uitvoering van Hotel California van de Eagles. Ik bedoel maar.
De Gougers uit Austin, Texas, kregen een jubelende cd-bespreking op altcountry.nl, maar het optreden is vlak. Geen enkel nummer springt er uit.
Casey Donahew weet met zijn band de boel wel in beweging te brengen. Het jonge publiek is direct bij de eerste noten al helemaal wild, wat alles te maken zal hebben met de hit Crazy die ze op dit moment in Texas hebben. De testosteron-gedreven show heeft de diepgang van een slappe pik en drijft goeddeels op een valse verheerlijking van Texas, inclusief wapenbezit. Bah.
Cross Canadian Ragweed start met pretenties als een soort Smashing Pumpkins, doet vervolgens wat classic rock (denk aan Golden Earring) en gooit er dan wat rootsy southern rock doorheen, maar dan is mijn aandacht al lang verslapt.
Een waardeloze avond dus, al is het wel interessant om eens tussen die feestvierende jonge Texanen te staan. De meeste bezoekers zijn nog geen twintig en ze dragen bijna allemaal cowboylaarzen, ook de meisjes. Ontzettend veel cowboyhoeden ook. Maar de blijvende indruk is toch vooral: wat een vervelend gebral en waarom zijn ze nou zo trots op Texas?
Voor de echt alternatieve country moet ik toch in Austin zijn. Nog een paar dagen fietsen en dan ben ik er.
Dat is het mooie van zo´n coast-to-coast fietsreis. The road goes on forever. Elke dag fiets ik van A naar B. Vandaag letterlijk: van Abilene naar Brownwood. Elke dag is anders. Na het gebral van de jongeren in Abilene, krijg ik in Brownwood ook onmiddellijk te maken met de jeugd. Asshole roepen twee jongens me toe uit hun pick-up truck.
Vervelende lui eigenlijk, die Texanen. Wellicht dat er daardoor zoveel goede muziek wordt gemaakt. Want de alternatieve country kan gerust als een tegenbeweging worden omschreven. Democraten in een Republikeinse staat. Cowboyhippies tussen de nieuwe generatie rednecks. En, oh ja, you just can´t live in Texas, if you ain´t gotta lot of soul.

Puntlaarzen

2008-10-19T06:51:00.003+02:00

De Texaanse cowboy is een botte boer met vierkante neuzen. Neuzen? Jawel, ik heb het hier over de stompe punten van zijn cowboylaarzen. In het nieuwe millennium is de cowboy alle gevoel voor stijl kwijtgeraakt. De cowboylaarzen in de winkels in Texas hebben tegenwoordig vierkante neuzen en blokhakken. Wat is er gebeurd met de puntlaars met ietwat schuine hak? Ooit het summum van westernstijl.
Dit is het tijdperk van de Hummer, de meest wanstaltige auto ooit geproduceerd. In Amerika moest altijd al alles bigger, vooral hier in Texas, maar vroeger wisten ze daar tenminste nog elegantie aan toe te voegen. Tegenwoordig moet alles vierkant en vormloos.
Ach, eigenlijk ben ik gewoon vijftig jaar te laat in Amerika. Ik had hier in de jaren vijftig moeten zijn, maar ja, toen was ik nog niet eens geboren. Het optimisme dat de vormgeving uit die tijd uitstraalde, is helemaal verdwenen. Het Amerika van nu is bezig met de laatste stuiptrekkingen als wereldmacht. Dat uit zich in vierkant machtsvertoon.
De hoop van de jaren vijftig moet terugkeren, ook al is het daarvoor eigenlijk al te laat. Niettemin, Barack Obama biedt wel degelijk hoop. Deze week durfde hij het aan om in het debat met John McCain de Amerikaanse autoindustrie aan te spreken op de zinloze produktie van benzineslurpers.
Terug naar de cowboy. Die moet weer terug op het paard. Die belachelijke terreinwagentjes waar ze mee door het landschap scheuren, dat ziet er echt niet uit. Misschien dat ze dan weer op puntlaarzen gaan lopen. Want die punt schuift echt makkelijker in de stijgbeugel dan die wanstaltige vierkante neus van de cowboylaars van nu.
Dat een Nederlandse fietser met een Bronco ze dat nu moet vertellen, het is toch een beetje triest. Natuurlijk laat ik het niet alleen bij woorden en heb ik het laatste paar zwarte puntlaarzen in mijn maat gekocht!

Automerika

2008-10-18T06:04:00.006+02:00

Bij het binnenrijden van de meeste Amerikaanse steden, kan ik niet langer mijn toevlucht zoeken tot de vluchtstrook. Die verdwijnt dan namelijk nogal eens. Dan fiets ik meestal op het midden van de rechterrijstrook, zodat automobilisten naar de linkerrijstrook moeten en me niet rakelings passeren. Regelmatig meent iemand dan met luid toeteren duidelijk te maken dat de weg er is voor auto´s. Deze keer, in Abilene, zijn het twee jonge jongens die nogal opgefokt doen. Met een blik over mijn schouder tracht ik duidelijk te maken dat ik niet opzij ga, omdat ik toch ook ergens mijn weg moet kunnen vinden. Zelfs in Automerika.
Mijn favoriete auto´s staan te roesten. Modellen uit de jaren vijftig. Soms zal het nooit meer goed komen met ze, andere exemplaren worden gered.
In Automerika heb je ook wel degelijk fietsers. Bill Core (56) houdt me staande. Hij is zelf op de racefiets en staat net voor zijn zaak om er iets af te leveren. Vorig jaar fietste hij van Los Angeles naar Abilene, zijn woonplaats. Hij is stikjaloers en zou zo mee willen. Hij geeft me twintig dollar. Een gebaar om iets terug te doen voor alle hulp die hij van mensen onderweg heeft gekregen. Hoe ik ook praat, ik kom er niet onderuit om het biljet aan te nemen.
Via enkele bedrijventerreinen en parkeerplaatsen brengt hij me naar een straat met meerdere motels. Het soort motels waar je het best een wapen bij je zou kunnen hebben, aldus Core, maar die woorden slikt hij ook direct weer in. We hebben het net gehad over alle vriendelijke mensen die je tijdens zo´n fietsreis ontmoet en dat we ons nooit onveilig voelen... Ik neem een kamer in het Western Motel. Tot vuurgevechten komt het niet. Blijkbaar houden ook de gasten van het iets verder gelegen Ponca Motel, met een indianenhoofd in neon, zich rustig.

Oude bioscopen

2008-10-18T04:38:00.006+02:00

De meeste oude bioscopen in Amerika staan leeg. Het videotijdperk was voor veel cinema´s de nekslag. Behoorlijk wrang als een videotheek in een voormalige bioscoop was gevestigd. Inmiddels is ook de videotheek zo goed als verdwenen.
In Roby is de plaatselijke bioscoop blijkbaar al veel eerder gesloten. De nauwelijks nog te lezen posters die er hangen zijn van High Noon en Shane. Dat zijn flims van respectievelijk 1952 en 1953.
In Anson, net als Roby gelegen aan State Highway 180, heeft de bioscoop Palace een prachtig uithangbord, maar flims worden er niet meer gedraaid.

Tejas

2008-10-17T06:17:00.007+02:00

Texas heette ooit Tejas en hoorde bij Mexico. Mexicaanse restaurants vind je overal in Amerika, maar waarschijnlijk wordt het beste eten van south of the border op tafel gezet in Texas.

Lubbock, Texas, in my rear view mirror

2008-10-17T05:24:00.008+02:00

De vogels tjilpen alsof het voorjaar is als ik Lubbock verlaat. Misschien had countryzanger Mac Davis toch gelijk met zijn single I thought happiness was Lubbock, Texas, in my rear view mirror.
Fietsen door het vlakke landschap van de Panhandle van Texas is weinig spannend. Mijn route gaat voornamelijk over grotere wegen, vier banen en meestal gescheiden door een brede grasstrook. Katoenvelden, graan, veeteelt en zo af en toe een windmolenpark, dat is wat ik zie vanaf de vluchtstrook van US 84. En verder zijn er de ja-knikkers die een enorme stank veroorzaken. Vooral bij Post is dit het geval.
Bij deze plaats verandert het landschap plotseling. Het gaat weer op en neer. Eigenlijk wel een beetje jammer, want de wind werkt behoorlijk mee op mijn route naar Snyder.

Lubbock: Buddy en de anderen

2008-10-16T04:13:00.007+02:00

David Bowie modelleerde zijn alter ego Ziggy Stardust naar de Legendary Stardust Cowboy (zie het filmpje in de vorige aflevering van dit blog). En de brillenmanie van Elton John heeft alles te maken met diens bewondering voor Buddy Holly.
Lubbock heeft zijn stempel op de muziekgeschiedenis gedrukt. De stad in West Texas heeft Buddy Holly, een van de grondleggers van de rock-´n-roll, lang genegeerd, maar met het Buddy Holly Center, een standbeeld, een naar hem vernoemde straat en een festival doet Lubbock tegenwoordig alles aan het in stand houden van de legende van de zo tragisch bij een vliegongeluk om het leven gekomen artiest.
Rond het standbeeld van Holly is een walk of fame met plaquettes met andere namen die Lubbock op de kaart hebben gezet. Joe Ely natuurlijk, de andere Flatlanders (Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock), Terry Allen en grootheden als Roy Orbison en Bob Wills. Ook Bobby Keys, saxofonist op Exile On Main Street van de Rolling Stones en talloze andere platen, heeft er een plaquette.
Behalve University Avenue wekt Lubbock niet echt de indruk een swingende stad te zijn. Dat blijkt trouwens ook uit het volgende filmpje, waarop artiesten uit Lubbock - de meesten zijn naar elders vertrokken - commentaar geven op hun stad.

Muurschilderingen en een modderpoel

2008-10-15T03:25:00.011+02:00

Met muurschilderingen van cowboys en andere Amerikaanse taferelen blijft een plaatsje als Hale Center in Texas tenminste een beetje toonbaar. Veel van die opgefleurde gebouwen hebben verder geen functie meer. Leegstand dus.
Over US 87 fiets ik naar Lubbock. Die loopt grotendeels langs Interstate 27. Af en toe lopen de wegen iets anders en alleen die gedeelten is Route 87 in geel aangegeven op de kaarten van het boek The Roads Of Texas, dat ik gebruik om mijn route te bepalen. Daardoor heb ik al eens een onnodige omweg gemaakt, omdat ik dacht dat de 87 ophield en overging in de snelweg. Dat blijkt dus niet het geval. Vandaag echter houdt Route 87 bij New Deal er zo maar mee op. De weg gaat onder de snelweg door en loopt vervolgens aan de andere kant doodleuk weer terug.
Ik bekijk de kaart en zie dat ik Farm Road 1264 kan nemen die enkele kilometers ten westen van de snelweg ook in Lubbock uitkomt. Echter, de weg daar naartoe gaat over in een dirt road. Een modderpoel. Dankzij een vrouw die met twee honden langs de kant van de weg loopt, vind ik toch nog uit hoe ik alsnog verder kan via US 87.
En dan nu iets totaal anders: een filmpje van de unieke Legendary Stardust Cowboy. Uit Lubbock!

West Texas Waltzes & Dust-Blown Tractor Tunes

2008-10-13T23:42:00.004+02:00

You just can´t live in Texas, if you ain´t got a lot of soul. Ik was de woorden van Doug Sahm even helemaal vergeten. En dus zeurde ik nogal de afgelopen dagen. Maar ik heb de juiste spirit terug. De West Texas wind is gedraaid en toegegeven, dat zal er veel mee te maken hebben. Ik vlieg over de high plains. Hoef mijn Giant Bronco nauwelijks de sporen te geven. Het gaat als vanzelf. Wind in de rug. De grote plaat erop. Belangrijker nog; ik kijk weer om me heen. En geniet.
West Texas is voor mij in de eerste plaats muziekgeschiedenis. Buddy Holly kwam hier vandaan. Roy Orbison. Waylon Jennings. En mijn grote persoonlijke favoriet Joe Ely en zijn maatjes Butch Hancock, Jimmie Dale Gilmore en Terry Allen. En de laatste jaren heeft een nieuwe artiest zich bij dit rijtje favorieten gevoegd en wel Cary Swinney.
Vandaag ben ik in gedachten vooral bij Butch Hancock. Die is verantwoordelijk voor een van de mooiste albumtitels met West Texas Waltzes & Dust-Blown Tractor Tunes. Allereerst is er de verwijzing naar Dust Bowl Ballads van Woody Guthrie. Daarnaast zegt de titel ook alles over de totstandkoming van deze plaat. Boerenzoon Butch Hancock bewerkte het land op een tractor en omdat dat nogal eentonig was begon hij op het monotone getuf van de motor woorden en melodielijnen te verzinnen. Vandaag zie ik hem in gedachten rijden op die oneindige vlakte.
Overigens, zo vlak als Nederland is het hier toch niet. Maar door de enorme weidsheid is het effect veel groter. Boven een dun streepje horizon zie je altijd enorm veel lucht. De hemel drukt zwaar op het landschap. Zo ook op de mensen die hier wonen. In elk stadje vallen allereerst de enorme borden voor de diverse kerkgemeenschappen op.
In het plaatsje Happy is de hemel helemaal dichtbij. Op de begraafplaats staat het bord Happy Cemetery.

Een trieste herfstdag

2008-10-12T22:40:00.005+02:00

De meest gestelde vraag is: waarom? Tja, waarom fietst iemand van de westkust van Amerika naar de Golfkust?
Vandaag fiets ik van Amarillo, waar de helft van de tv-zenders is ingenomen door dominees, naar Canyon. Volgens Google Maps is dat slechts 17,3 mijl, maar dat is met de auto. Met de fiets gaat het via farm roads in plaats van over de interstate, en zo staat mijn teller toch op 28 mijl. Nog een afstand van niets natuurlijk, maar met de regen en storm van vandaag meer dan genoeg. Morgen draait de wind volgens The Weather Channel van het zuiden naar het noorden. Dan hoef ik nauwelijks te trappen!
Op een dag als vandaag vraag ik mezelf ook af: waarom? Om Amerika te zien? West Texas, waar de wind weliswaar altijd een factor is, maar waar het doorgaans maar heel weinig regent, is net zo grijs als Oost Groningen op een trieste herfstdag.
Waarom? De baliemedewerker van het Shell-tankstation in Amarillo komt uit Cambodja en liep dertig jaar geleden een maand lang op blote voeten om met familie zijn land te ontvluchten. Hij kan mijn onderneming wel waarderen en komt mee naar buiten om me te zien vertrekken. In de regen.
Waarom? Een bediende van Pizza Hut in Lamar, Colorado, wil alles weten over mijn reis en kan er maar niet over uit dat iemand op de fiets zo´n afstand kan overbruggen. Bij het afrekenen vraagt hij of hij met me op de foto mag en roept een collega om met de mobiele telefoon het moment vast te leggen.
Waarom? In Canyon neem ik een kamer in de Buffalo Inn, neem een douche en fiets als het iets droger is naar de laundromat om de was te doen. Maar wat ik hier verder moet?

Natte voeten in Amarillo

2008-10-11T21:25:00.005+02:00

The wind is gonna blow you away. Zo erg is het niet. De wind blaast me niet zomaar weg. Maar toch. Wat een roteind is het naar Amarillo. Van de omgeving krijg ik helemaal niets mee. Staan er ja-knikkers? Molens? Het zal wel. Het interesseert me niet. Ik wil alleen maar die 85 mijl naar Amarillo wegwerken.
Tegenvaller: nu ben ik in Amarillo, maar ik zie nergens een tankstation. En ik heb dorst. Drinken moet ik hebben. Waar? In elke stad is een tankstation het eerste dat ik zie. Maar hier dus niet.
Amarillo is nogal uitgestrekt. Veel te groot om op de fiets te verkennen. Zeker nu het regent. Toch ben ik een dagje in de stad gebleven. Ik heb wel wat rust nodig. Een verloren dag, zo voelt het. Ik had cowboylaarzen willen kopen, maar in plaats daarvan loop ik een klein eindje door de plassen naar het naast het hotel gelegen restaurant en krijg natte voeten.
Inmiddels is er een tornadowaarschuwing uitgegaan, kan het onweren en zal het morgen ook weer regenen. Moet ik nog een dag blijven? Ik heb een beetje de blues. Wat moet ik hier zonder auto? Met natte voeten is er geen lol aan om Amarillo te verkennen. Dus dan maar de televisie. Gelukkig zie ik een rechtstreekse uitzending van een briljante toespraak van Barack Obama in Philadelphia. En nu is er een documentaire voor over Johnny Cash.
Misschien hou ik wel meer van het Amerika dat ik ken uit de media, van platen en films, dan het Amerika dat ik dagelijks tracht weg te trappen. Of ben ik nu door de omstandigheden wat al te somber?
De foto van de spoorwegovergang is gemaakt in Oklahoma. Texas heeft nog weinig opgeleverd. Hopelijk verandert dat spoedig.

Texas

2008-10-10T05:32:00.020+02:00

Eindelijk ben ik dan in Texas, de grootste van de 48 continentale Amerikaanse staten. Alleen Alaska, vastgeplakt aan Canada, is groter. Ik heb nog een hele reis voor de boeg voordat ik in Houston ben.
Dat het in West Texas zou waaien, dat wist ik wel. Daarover zijn namelijk vele prachtliedjes gemaakt. Maar ik had het prima gevonden als ik nou net een zeldzame windstille periode had getroffen. Niet dus. De wind blaast de rits bijna uit mijn half geopende wielershirt. Met mijn bepakte fiets valt het zelfs tegen om een slok uit mijn bidon te nemen. Op een bergverzetje ploeter ik voort. Eigenlijk wil ik morgen naar Amarillo, maar of ik dat haal weet ik nog niet.
Een van die liedjes over de wind is geschreven door Butch Hancock. Joe Ely zette het op zijn cd Streets Of Sin. The wind´s gonna blow you away heet dat nummer. Dat vat het aardig samen.

Longhorn Motel

2008-10-10T05:03:00.004+02:00

Twee halve dagen en een nacht ben ik in Oklahoma. Ik overnacht in het Longhorn Motel om alvast in Texaanse sferen te geraken.
Dat korte verblijf in Oklahoma heeft te maken met de route van noord naar zuid die ik op dit moment volg. Zo fiets ik door de Panhandle van Oklahoma, een smalle strook tussen Colorado, Kansas, New Mexico en Texas. Het gebied wordt ook wel No Man´s Land genoemd, het gevolg van een lange periode waarin het onduidelijk was bij welke staat het hoorde.
Onderweg kom ik een extra lange Cadillac tegen met twee enorme hoorns op de motorkap. Een Texaanse rancher wellicht?

Wind, wegwerkzaamheden en leegstaande winkelpanden

2008-10-09T04:56:00.006+02:00

Een fraai vormgegeven pijl kan ik niet zomaar voorbij fietsen. Het is een klassiek stuk Amerikaans design.
Voor de route van vandaag is een pijl niet nodig. Ik fiets over US 287/385 van Lamar, Colorado, naar Boise City, Oklahoma. Honderd mijl, dat is 160 kilometer, dezelfde weg blijven volgen. Veel mogelijkheden om ergens af te slaan zijn er overigens ook niet.
Na de Rockies zijn de high plains een nieuwe uitdaging. Wind is hier het woord. Op de kale prairie waait het altijd. En meewind of tegenwind is een verschil van dag en nacht. Met een niet al te sterke zijwind tref ik het redelijk. Maar toch, de 18-wheelers die in tegengestelde richting rijden geven me een flinke klap, terwijl de vrachtwagens die me voorbij gaan me een geweldige zwieper bezorgen.
Even lijkt het er op dat ik wegens wegwerkzaamheden een lift krijg van zo´n zeven mijl. Net als al het andere verkeer moet ik wachten voor een wegwerker met het bord STOP. Hij neemt contact op met zijn voorman en vraagt of die me in zijn auto voorbij de werkzaamheden kan brengen. Maar het antwoord dat ik duidelijk meekrijg is: I ain´t got time for this shit. En dus moet ik gewoon fietsen en opletten voor de trucks die af en aan rijden.
In Springfield, een van de weinige plaatsen tussen Lamar en Boise City, is het al niet veel anders dan in de meeste andere Amerikaanse stadjes; veel leegstaande winkelpanden aan Main Street.

Op de vluchtstrook

2008-10-08T06:07:00.006+02:00

Als een indiaan op een heuvelrug spieden mijn ogen de omgeving af. De vluchtstrook bedoel ik natuurlijk. Want de vluchtstrook is vol verrassingen. Gisteren was er een minder aangename verrassing. Een schroef van zo´n twee centimeter boorde zich loodrecht in de achterband. Boem, boem, boem, er ontsnapte nog geen lucht, maar het was duidelijk dat ik zo niet verder kon fietsen. Het gebeurde net buiten Rocky Ford en ik was van plan om nog zo´n tien mijl verder te fietsen naar La Junta. Maar door die lekke band belandde ik in een motel in Rocky Ford.
Regelmatig is het slalommen op de vluchtstrook. Om steenslag te ontwijken en nog veel meer. Vooral aan de stukken rubber van kapotgereden banden van vrachtwagens heb ik een hekel, want die zitten vol gemene ijzerdraadjes. En verder ligt er veel glas op de vluchtstrook. Naast tientallen dode herten en andere aangereden beesten, reed ik eenmaal rakelings langs een opgerolde slang. En in de woestijn waren er de hagedisjes.
IJzeren kettingen en ander materiaal om goederen vast te zetten, losgetrilde nummerborden, kledingstukken en speelgoed. Het ligt allemaal op de vluchtstrook. Af en toe zie ik ook meer bijzondere dingen. Dit borduurwerkje waarin Amerika en het christendom verenigd worden bijvoorbeeld. Maar blijkbaar had iemand daar toch bedenkingen bij en mieterde het nog niet afgemaakte handwerkje op de vluchtstrook.

Letters

2008-10-07T03:13:00.011+02:00

Ik hou van letters. Ik hou van kleur. Wat zou het leven zijn zonder? Hoe zou ik mijn weg vinden? Amerika is een land van letters. Billboards die de weg wijzen naar een nog mooier leven.
Over het algemeen richt ik mijn camera op letters die door de loop der jaren aan kracht hebben ingeboet. Letters die boodschappen brengen, waar we nu geen belangstelling meer voor hebben. Oude ambachtelijke vormen die de glorietijd van Amerika representeren. De tijd dat auto´s er uitzagen als vliegtuigen. Het tijdperk van rock-´n-roll ook.
Bij het verlaten van Pueblo zie ik de letters COLOR op een pand staan. Colorado afficheert zich als colorful, maar in dit geval betreft het een keten voor winkels die tegels en tapijt verkopen. Nieuwe letters, maar wel aantrekkelijk vormgegeven.
Het oude bord USED CARS in het ten oosten van Pueblo gelegen stadje Fowler is op zich niet zo bijzonder, maar omdat het van die oude letters zijn met zoveel geschiedenis toch ook weer wel.

I´m a poor lonesome cowboy

2008-10-06T07:09:00.007+02:00

Vandaag overviel me zomaar opeens een gevoel van eenzaamheid. I´m a poor lonesome cowboy and I´m a long way from home, zogezegd.
Helemaal uit het niets komt dat gevoel niet. Vanaf vandaag sta ik er namelijk alleen voor. Nou ja, dat stond ik natuurlijk de hele tijd al, maar nu toch nog wat meer. Vanaf Pueblo wijzen de kaarten van Adventure Cycling niet langer de weg. Vanaf nu moet ik zelf mijn weg vinden. Handige informatie over wat er zoal onderweg te vinden is aan motels, campings, winkels enz. krijg ik niet meer aangereikt door de plattegronden die ik tot nu toe volgde. Het voelt alsof een goede vriend me in de steek laat.
Dat is ook letterlijk een beetje het geval. Ik had gehoopt om mijn fietsmaatje Glenn van de coast-to-coast-fietstocht van 1994 te ontmoeten in Colorado. Het is er helaas niet van gekomen. Glenn vond mijn onderneming weliswaar awesome, maar bij dat Amerikaanse enthousiasme bleef het helaas.
En dan was er nog die nacht in Pueblo tijdens de fietstocht met America By Bicycle in 2003 met een leuke reisgenote. Dat zit er nu ook niet in. I´m a poor lonesome cowboy and I´m a long way from home.
Op dit moment giert de wind om het motel Days Inn in Pueblo. De regen klettert tegen het raam. Morgen moet ik verder.

Old town Salida

2008-10-06T06:07:00.006+02:00

De meeste motels, restaurants, tankstations en garages in Salida, Colorado, zijn te vinden aan US 50. Veel passanten zullen niet meer zien van het plaatsje dan die paar mijl. Maar er is ook nog een old town Salida. Het oude stadshart is in veel Amerikaanse steden ten dode opgeschreven. Gelukkig zijn er ook mensen die het niet zover willen laten komen. In Salida houden kleine zelfstandigen het oude centrum levendig. Met restaurantjes en veel artistieke bedoeninkjes is het er gezelliger dan aan US 50. Zelfs een sportzaak kan er cool uitzien.

Monarch Pass

2008-10-05T07:47:00.004+02:00

In de woestijn vroeg ik me soms af waarom ik toch die ballast als lange wielerbroek, zweethemden en regenjack had meegenomen. Nu weet ik waarom. Het is in Gunnison slechts twee graden boven nul als ik wakker word. Dat belooft weinig goeds voor mijn hernieuwde kennismaking met Monarch Pass, 3447 meter hoog. En ik heb al zulke slechte herinneringen aan deze berg in de Rocky Mountains.
Vijf jaar geleden fietste ik van San Francisco naar New Hampshire met America By Bicycle. Op de racefiets die keer. De bagage werd vervoerd. Ook toen kwamen we door Gunnison, waar ik nog even rondfietste om wat foto´s te nemen. Bij een stoplicht werd ik aangereden door een pick-up truck die linksaf sloeg en mij als tegemoet komend verkeer geen voorrang verleende. Even uitleggen: in Amerika gaan de stoplichten in twee beurten, zodat afslaand verkeer dient te wachten op verkeer dat rechtdoor gaat. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht in een ambulance, maar op de foto´s was geen blijvende schade te zien. Dat was maar goed ook, want precies een jaar eerder was ik ook al aangereden. Bij dat ongeluk in Roden waren de gevolgen erger: een gebroken bovenbeen en een gebroken heup. Dus de schrik in Gunnison was groot.
In een bestelbus moest ik in 2003 toekijken hoe de rest van de groep Monarch Pass beklom. Er waren trouwens ook enkele fietsers die er maar liever niet aan begonnen en die me gezelschap hielden. Onbegrijpelijk, maar goed.
Vandaag gaat het dus eindelijk gebeuren. Monarch Pass trekt flink aan de kuiten en zo ongeveer op driekwart van de berg begint het te sneeuwen. Maar ik weet dat ze op de top heerlijke warme chili verkopen, dus niets kan mij stoppen.
De chili is op en in de afdaling is het vreselijk koud (ik heb er ook nog een regenjack bij aangetrokken), maar als het ergste leed geleden is, kan ik niet ophouden met vreugdekreten. Yeehaw!

Duitsland

2008-10-04T01:09:00.003+02:00

Dat is nu al de tweede keer dat ik in Colorado op de Duitse toer ga. In Dolores was dat mijn eigen schuld. Want in een restaurant met de naam Old Germany valt het te verwachten dat er Duitse muziek klinkt. Tiroler deuntjes van het ergste soort.
In Gunnison is een Oktoberfest gaande om geld in te zamelen voor het Gunnison Arts Centre. Eins, Zwei, Super! En dat super dus op zijn Duits gezongen. Pete Dunda, in Lederhosen, kent gelukkig ook nog wat andere deuntjes. Wat polka en ook een beetje western swing. Maar echt swingen wil Choo Choo Ch´ Boogie met die accordeon als een synthesizer toch niet.

Telluride

2008-10-03T06:10:00.008+02:00

Cool dude. Ik zit thuis bij Jaime, fotograaf en ober, en vertel over mijn reis. Vrienden lopen er in en uit. Ook allemaal cool dudes. De deur gaat nooit op slot. Niet nodig volgens Jaime. De autosleutels steken gewoon in het contactslot van zijn oude Volvo, die trouwens al bijna twee maanden werkloos langs de straat staat.
Onderweg naar Telluride fiets ik op met Jaime en Steve, die op hun mountainbikes net een zware tocht hebben gemaakt. Ik vraag of Telluride betaalbare motels heeft en Jaime nodigt me direct uit om bij hem thuis te overnachten. Want betaalbaar is Telluride dus niet. Het is een wintersportoord vol coole gasten. Tom Cruise heeft er bijvoorbeeld een optrekje.
Omdat Jaime vrij heeft, nodigt hij me uit te eten in het luxe restaurant Cosmopolitan waar hij werkt. Als werknemer krijgt hij (en ik dus ook) een korting van vijftig procent. Ik trakteer omdat ik een gratis overnachtingsplaats heb. En voor half geld is het menu bijna normaal geprijsd. De zalm is van grote klasse. En luxe is het er. De kruimels van het brood worden door de dienstdoende ober elke keer als hij langs komt van het witte tafellaken geschraapt.
Na het uitstekende diner zakken we af naar The New Sheridan Bar, dat er ondanks die naam nog grotendeels zo uitziet als in 1895. Met grote schuine spiegels boven de bar, zodat de klanten naderend onheil achter hen tijdig konden opmerken.
De volgende ochtend hangen Jaime en zijn huisgenoot Ron al weer hoestend aan de waterpijp. In een oude VW-bus vertrekt Ron naar zijn werk. Zijn fiets is een jaren zeventig model met bananaseat. Cool dude. Overigens rijdt bijna iedereen in Telluride rond op een coole fiets, vooral de cruiser is er ongekend populair.
Telluride is bij liefhebbers van rootsmuziek wellicht bekend door het Telluride Bluegrass Festival, dat jaarlijks in juni wordt gehouden. Wat me dan nu even brengt bij Take Root, dat zaterdag in Groningen wordt gehouden. Ik zal er deze keer niet bij zijn, maar beveel het festival bij deze van harte aan.

Herfst

2008-10-03T03:51:00.002+02:00

De vrachtwagens grommen en piepen en schakelen nog maar eens een versnelling terug. Moeizaam kruipen ze naar de top van de Lizard Head Pass, ruim 3100 meter hoog. Zuchtend volg ik hun voorbeeld. Ook maar een tandje terug. Toch vallen de Rocky Mountains erg mee. Het is makkelijk om in een redelijk constant ritme te klimmen. Het stijgingspercentage schommelt namelijk niet al te erg.
Na alle woestijndroogte is Colorado een verfrissing. Er is schaduw en naast me klatert hdet water door de Dolores River.
In Rico bereiden ze zich voor op de winter. Het heeft hier al gesneeuwd, maar nu is het net als alle andere dagen van mijn reis warm. Maar lang zal het niet meer duren voordat de winter zich echt aankondigt. Tussen oude auto´s en motoren staan stoere kerels achter hun huizen in enorme blokken hout te hakken. Onderweg kom ik ook al een pick-up truck met sneeuwschuiver tegen. Mogelijk slaat het weer komend weekeinde om. Dan moet ik over Monarch Pass, die 3447 meter hoog is.
Voorlopig heb ik zomerweer, maar het is al wel degelijk herfst. De berghellingen kleuren prachtig geel door het bladerdek. Vooral mooi als dat geel scherp afsteekt tegen het groen van de naaldbomen.

Verkiezingen

2008-10-01T07:16:00.002+02:00

Van de Amerikaanse presidentsverkiezingen merk ik niet veel in Amerika. Slechts heel af en toe hoor ik er iemand over praten. Het is bepaald geen favoriet gespreksonderwerp van de gemiddelde Amerikaan. Langs de kant van de weg staat slechts zelden een bord voor Obama-Biden of McCain-Palin. Als er al verkiezingsborden staan, dan is het voornamelijk voor regionale functies.
Vandaag zag ik in een tuin in Dove Creek, Colorado, wel een heel groot bord staan voor John McCain. Maar McCain moet het qua populariteit toch duidelijk afleggen tegenover Jezus. Die had duidelijk meer borden staan. Want Jezus redt. En God heeft het goed voor met Amerika. Zoals Amerika het goed voor heeft met de wereld. Dat is zo ongeveer de boodschap van de borden in deze tuin.
Het huisvlijt was niet zomaar even het werk van een achternamiddag. Er was bepaald nagedacht over de presentatie. Zo staat in de tuin een oude brandweerauto met de tekst: Lets put out the fires of hell with Gods truth. Oftewel: Pray for out nation. Save our guns. Let freedom ring.

Tussenetappe

2008-10-01T02:15:00.006+02:00

Colorado is de vierde staat van deze fietsreis. De rode rotsformaties van Utah liggen achter me. De Rocky Mountains liggen voor me. Maar vandaag fiets ik door golvend terrein. Het westen van Colorado is een landschap van gras en graan. En heel veel graansilo´s. Een plezierige tussenetappe voordat de Rockies de benen, het lijf, het hoofd zullen tarten.

Kaartje kopen voor het Woeste Wilde Westen

2008-09-30T06:30:00.012+02:00

Voor het Woeste Wilde Westen moet je tegenwoordig een kaartje kopen. Dat maakt het toch wat minder, euh, spannend. Kijk, ze hebben er zelfs voor gezorgd dat de bezoekers niet in het stof hoeven te staan als ze een ticket kopen voor Doc Cranshaw´s Wild West Medicine Show. De attractie is enkele mijlen verwijderd van Moab en dat is maar goed ook, want zo kan ik niet in de verleiding komen om er toch even heen te gaan. Extra mijlen fietsen doe ik liever niet. Bovendien begint de show pas in de avond en in het donker fietsen moet je hier niet doen.
Zodoende beland ik in Woody´s Tavern waar de band Stonefed staat te spelen. Een lokale act die de jaren zeventig terughaalt. Na tien minuten besef ik dat ze nog steeds met hetzelfde nummer bezig zijn. Omstebeurten doen de gitaristen hun ding. Live is dit wel lekker, maar op plaat zou ik er zo zat van zijn. Dat ik er nu zo van geniet, heeft waarschijnlijk ook alles te maken met het gegeven dat het lekker is om eindelijk weer eens een band aan het werk te zien. De op funk en rock gebaseerde sound van Stonefed doet nog het meest denken aan een bijna vergeten band als James Gang, maar dan helaas zonder toetsen.
Nog even terugkomen op het Woeste Wilde Westen. De postbussen aan de andere kant van Moab, op weg naar Monticello, komen toch veel dichter bij het beeld dat ik daarbij heb. Vooral als even nadat ik deze foto heb genomen een pick-up truck in een stofwolk tot stilstand komt en een mouw van een geruit shirt uit de auto wordt gestoken om de post te pakken. Om direct daarna weer in een stofwolk te verdwijnen.

Moab

2008-09-29T06:10:00.011+02:00

Delicate Arch (bovenste foto) is te vinden op alle nummerplaten van auto´s uit Utah. Met ruim honderd mensen zitten we in het Arches National Park bij Moab tussen de rotsformaties te wachten om bij zonsondergang hetzelfde rood/oranje met de blauwe lucht te vangen zoals die op de grafische weergave op de nummerplaten te zien is. Een bijzondere ervaring.
De economie van Moab draait grotendeels om alle sportieve activiteiten die je in dit bijzondere landschap kunt ontplooien. Moab is vooral een walhalla voor mountainbikers. Als ik de stad binnenrol, doe ik dat samen met een groep die er net een tocht op heeft zitten. Ze zijn toch vooral jaloers op mijn trip. Nergens anders tijdens mijn reis zie ik zoveel fietsers. Zelf doe ik het trouwens in Moab een dagje rustig aan. Zo´n tocht door de canyons is vast en zeker bijzonder, maar nu toch maar even niet.

Green River

2008-09-27T06:18:00.009+02:00

In Green River draait het om Gas Food Lodging. Dat zijn twee albumtitels in een zin, waaruit al mag blijken dat het me hier bevalt. Niet dat het nog geen duizend inwoners tellende plaatsje in Utah veel te bieden heeft. Niet veel bijzonders althans. Maar voor reizigers heeft het wel de kernzaken in de aanbieding: brandstof, voedsel en overnachtingsplaatsen.
Green River is feitelijk niet veel meer dan een straat die evenwijdig loopt met Interstate 70. Dicht aan de snelweg vind je Motel 6, Super 8 Motel, Ramada Inn, Best Western, Holiday Inn en Comfort Inn. De ketens hebben het duidelijk gewonnen van bedrijven als Sleepy Hollow Motel, Budget Inn en Robbers Roost Motel, die iets verder van de snelweg zijn gevestigd. Die zaken bestaan tenminste nog, veel motels zijn verdwenen. Dat wil zeggen, ze staan er nog wel, maar er slaapt niemand meer. Oude restaurants, tankstations en cafés moeten het ook zonder klandizie stellen. De letters die ooit klanten moesten binnenhalen, zijn betekenisloos geworden, de kleuren aan het vervagen. Maar wat is dat oude handwerk toch veel interessanter dan al die gelikte logo´s van die grote bedrijven van nu.
Nog even dit: gisteren sprak ik het bange vermoeden uit dat ik vandaag in een tentje zou zitten op een primitieve camping zonder stromend water. Gelukkig heb ik een alternatieve route gevonden. Veel noordelijker en deels via Interstate 70, waarna ik na drie dagen fietsen weer verder kan via de oorspronkelijke route. Even voor de duidelijkheid: andere wegen om op dat punt uit te komen zijn er dus niet. Eigenlijk vind ik deze alternatieve route veel interessanter. Liever de kleurenpracht van oude letters dan het zoveelste natuurpark.
Tot slot die albumtitels. Green River is van Creedence Clearwater Revival en Gas Food Lodging van Green On Red. Topplaten.

Geen echte cowboy

2008-09-26T06:46:00.005+02:00

Daar staat hij dan, die fietser die in Amerika zijn cowboydroom wou najagen. Alweer 150 kilometer in de benen na een tocht van Boulder naar Hanksville. Mooie plaatsnaam, Hanksville, maar wat een gat. En toch zitten al twee van de drie motels vol. Want september en oktober zijn hoogseizoen in Utah. Bovendien, het is een heel eind rijden naar een ander motel vanuit Hanksville. Dus neem ik de eigenlijk te dure kamer in Hanksville Inn toch maar.
Die pijl op de foto slaat op de dag van morgen. Want waar zal ik morgen slapen? Morgen moet blijken of ik een echte cowboy ben. Want een cowboy heeft natuurlijk helemaal geen motelkamer nodig. Die slaapt in de wildernis. Tot nu toe heb ik een keer gekampeerd, omdat alle motels vol waren. Maar dat was wel in een stadje, zodat ik gewoon boodschappen kon doen en eten in het restaurant. Maar morgen moet ik bijna 200 kilometer fietsen naar het volgende stadje (lees: motel). En daar heb ik de puf niet toe. Is waarschijnlijk ook echt te ver. Dus moet ik ergens halverwege kamperen op een camping zonder stromend water. Met honger zal ik uitkijken naar de volgende dag. Zodat ik weer kan douchen en mijn computer gebruiken.
Een echte cowboy zal ik wel niet meer worden.

Van Boulder naar Hanksville

2008-09-26T05:40:00.009+02:00

Escalante Canyon Arts Festival

2008-09-25T04:53:00.010+02:00

Bryce Canyon is een van de toeristische trekpleisters van de staat Utah, maar eigenlijk maakt het niet uit of je in een van de nationale parken bent, of gewoon onderweg, de omgeving is vrijwel zonder uitzondering adembenemend. Over Route 12 fiets ik van Bryce Canyon verder naar Boulder en af en toe moet ik in de remmen knijpen om de natuur op foto vast te leggen.
Dat doet ook Carol Brightman Johnson, maar zij doet dat met penselen. Ik ontmoet haar aan Route 12 tussen Tropic en Escalante waar ze aan de kant van de weg aan het werk is. Ze is overgekomen van de oostkust, Connecticut, om mee te doen aan het Escalante Canyon Arts Festival. Met dat evenement wil het plaatsje meer bekendheid verkrijgen en hoopt het bovendien duidelijk te maken dat naast de bekende attracties Route 12 ook een uitstekende bestemming is voor toeristen. En Escalante doet dat dus met kunst, op zich al een prima reden om het plaatsje te bezoeken.
¨Eigenlijk past het niet om kunst in competitieverband te beoefenen,¨ meent Carol Brightman Johnson, ¨maar dit soort gelegenheden zijn wel de manier om aandacht op je werk te vestigen.¨ Eerder dit jaar sleepte ze in Wyoming een belangrijke prijs in de wacht.

Trading post

2008-09-23T03:41:00.006+02:00

Vlak voor Red Canyon, onderweg naar Bryce Canyon National Park, staan enkele winkels met indiaanse kleden, kachina-poppen, turquoise sieraden, moccasins en andere voor toeristen vervaardigde handel. Veel in China geproduceerde prullaria ook. Trading post worden die winkels nog altijd genoemd. Allemaal met grote billboards langs de kant van de weg aangekondigd. Op de een of andere manier moet ik altijd even rondkijken in die winkels. Het is eigenlijk altijd een teleurstelling. Gelukkig maar. Want hoe zou ik die spullen moeten meenemen op de fiets?

Gezadelde paarden en een slapende cowboy

2008-09-22T07:23:00.004+02:00

Het Cedar Breaks National Monument is een vergelijkbaar natuurwonder als Bryce Canyon, alleen veel minder bekend. Het is te bewonderen op drie kilometer hoogte ten oosten van Cedar City. In de afdaling is het landschap bijna net zo fraai. En dichtbij het plaatsje Panguitch kom ik uit het bos opeens op een vlakte met open land. Het domein van cowboys.
Tijdens de afdaling zie ik een aantal paarden staan bij een hek. Als ik voor een dood paard afstap, dan nu ook. Ik maak wat foto´s en blijf aan de goede kant van het bordje NO TRESPASSING. Een beetje vreemd dat ik helemaal niemand zie. De paarden zijn gezadeld en ik loop hier nu al een tijdje rond, maar er is niemand te bekennen. Of toch. Opeens zie ik een cowboy die ligt te slapen. Wakker maken lijkt me niet nodig.
Voor het Flying M Restaurant in Panguitch staan enkele paardentrailers. Altijd goed als de lokale bevolking een restaurant weet te vinden. Het is er afgeladen. Ik kom de zaak niet in voordat eerst een hele groep Fransen buiten staat. Een hele rij mensen staat te wachten tot er een tafel vrij is. Aan de bar is echter voor een eenling altijd wel een plekje. Een voordeel van alleen reizen. Opvallend trouwens dat ik nu voor het eerst echt tussen de toeristen verkeer. Utah heeft veel te bieden aan natuurschoon. De diverse zaakjes met cowboy collectibles in de hoofdstraat vind ik overigens bijna net zo interessant.

Een doel

2008-09-22T06:03:00.005+02:00

Het verstand op nul en de blik op oneindig, wat is het toch eigenlijk een onnozele uitdrukking. Oké, misschien vat de wielerterm goed samen wat het is om door het Hogeland van Groningen te fietsen. Waar je in alle ruimte de oneindigheid toch vooral moet zoeken in je hoofd. Want voor je het weet houden die lange rechte wegen er toch echt op.
Wat het is om over echt lange rechte wegen te fietsen; ik heb het nu ervaren. Die blik op oneindig heb je er niet nodig, want daar kun je niets mee. Want oneindig is er veel te ver weg. En dan lukt het echt niet om het verstand op nul te zetten. Dan begint het te malen daar bovenin. Gebeurt er van alles in het hoofd, terwijl er verder absoluut niets gebeurt.
Ik ben blij dat ik in Utah ben. Vandaag fiets ik over drie kilometer hoogte. Geen centje pijn. Kijk, die bochten geven je een doel. Steeds weer. Daarbij hoef je dus niet na te denken. Gewoon een kwestie van doen.

Een dood paard en een koe op een skateboard

2008-09-21T06:31:00.008+02:00

Utah verwelkomt me met een dichte wind die vol in mijn gezicht blaast. Ik moet ruim 130 kilometer fietsen over een vrijwel rechte weg, met daarin ook nog eens drie bergpassen. Bovendien is er nergens een gelegenheid om iets te drinken of te eten te kopen. State Road 21 in Utah is nog leger dan de loneliest road in America. Hooguit eens per vijf minuten zie ik een auto.
Met het hoofd gebogen om zo weinig mogelijk wind te vangen, volg ik de witte lijn langs de kant van de weg. Oog voor de omgeving heb ik nauwelijks. Het is domweg op de pedalen duwen. Een adembenemende lucht die ik inmiddels maar al te goed ken van alle roadkill, doet me toch even opkijken. Rechts ligt een enorm kadaver. Ik fiets nog een klein eindje door en stap dan af. Uit de wind loop ik op het dode beest af. Het is een paard. Een eindje verder ontwaar ik een koe op een skateboard. Wel zo´n plezierig gezicht.
In de woestijn zie ik enkele dust devils, dat zijn zandverstuivingen in de vorm van een tornado. Pakte de wind mij ook maar op, denk ik. In een keer over de bergen. Zelfs in de afdalingen van de Halfway Summit, Wah Wah Summit en Frisco Summit moet ik op de pedalen duwen om vooruit te komen.
Met pijn en moeite bereik ik Milford. Een doof gevoel in de handen. Zadelpijn. En mijn kaken doen zeer van het moeilijk kijken. De yell als ik eindelijk Milford zie liggen, komt er dan ook maar weinig overtuigend meer uit. Ik voel me eerder een dood paard dan een koe op een skateboard.

Beschaving in Baker

2008-09-19T04:07:00.006+02:00

Aaaaahh, beschaving! Dat is het gevoel dat overheerst als ik binnenstap in het Lectrolux Café in Baker, nog steeds in Nevada. Een café met boeken en fraaie foto´s aan de wanden. Eindelijk eens geen voorspelbare countrydeunen, maar jazzmuziek die klinkt. En popmuziek uit de sixties (Byrds,
Dylan, Santana). Het Lectrolux Café voelt aan alsof ik terugben in San Francisco. Of New York.
Terry Marasco bestiert het Silver Jack Motel waar ik verblijf en daarbij hoort ook het café. Baker is een plaatsje in the middle of nowhere van vijftig inwoners. Een relatief groot deel daarvan is artistiek actief. Marasco is bijvoorbeeld tevens fotograaf.
Op de omslag van het menu, je kunt ook eten in het café, doet hij een oproep om actie te voeren tegen plannen van Las Vegas om uit dit gebied water te halen en de bouw van een kolengestookte energiecentrale. De Snake Valley heeft de schoonste lucht van het land en dat willen ze in Baker graag zo houden.
Wat ook in het verhaal staat is dat de ratelslang, de zwarte weduwe en de schorpioen hier voorkomen. De gapende ruimte onder de deur van mijn motelkamer stemt me in dit verband toch minder vrolijk.

Ely

2008-09-18T00:02:00.028+02:00

Ely is de meest interessante plaats aan US 50 in Nevada. Net als Carson City, Austin en Eureka, de andere plaatsen aan the loneliest road in America, groeide het snel in de dagen van de goldrush, zo vanaf 1870. De historie van Ely is sinds 2000 te bewonderen op vele muurschilderingen. Wat Ely wat mij betreft nog veel interessanter maakt, is dat er nog zoveel oude motels, garages en een prachtige bioscoop intact zijn gebleven. Pure americana.

The loneliest road in America

2008-09-17T08:14:00.001+02:00

Al enkele dagen fiets ik over Highway 50 in Nevada. Het Amerikaanse tijdschrift Life noemde deze weg in 1986 the loneliest road in America. Dus hoe is dat, fietsen door nergensland in totale eenzaamheid? Welnu, ik heb geluk. Ik fiets altijd met een compagnon. Erg gezellig is die echter niet. Bovendien kunnen we het maar zelden eens worden over de juiste snelheid waarmee we naar het oosten fietsen. In de ochtend verblijft mijn fietsmaatje steevast in mijn wiel. Zo rond het middaguur komt hij eindelijk naast me fietsen, altijd aan de linkerkant, maar kopwerk doen is er dan nog steeds niet bij. Pas aan het eind van de rit gaat mijn compagnon langzaam maar zeker voor me uit rijden. Een beetje pesterig eigenlijk.
Vandaag is het voor het eerst tijdens deze fietstocht enigszins bewolkt. Mijn compagnon heeft er direct geen zin meer in en is nergens te bekennen. Dat bevalt me eigenlijk wel. Ik ben namelijk constant nogal jaloers op hem. Want ook al is er hier over een afstand van zo´n 500 kilometer geen streepje schaduw te vinden, die meefietser krijgt het altijd voor elkaar om dat koele plekje te vinden. En nu is het mij eindelijk ook eens gelukt.
Moet ik verder nog iets melden over the loneliest road in America? Of zegt de foto voldoende?

Austin, Nevada

2008-09-16T03:48:00.004+02:00

Hey, how are you doin´? Al van de overkant van de straat begroet de kastelein van The International me. Austin, Nevada, is een klein plaatsje. Hij zit met een van zijn honden onder die voor het Amerikaanse Westen zo typerende houten overkapping. De saloon dateert nog uit de tijden van de goudkoorts. De zaak oogt authentiek, alleen het lelijke uithangbord met de naam The International detoneert nogal. Ik ben onderweg naar de saloon, omdat daar de geldautomaat van het plaatsje staat. Het is alleen de vraag of het apparaat gevuld is, zo hoor ik van enkele dorpsbewoners.
Ik heb geluk en maak de honderd dollar kapot door een Budweiser te bestellen. Ik vraag om een paar dollars in quarters, want ik heb kleingeld nodig voor de was. Ondertussen komen ook twee cowboys aan de bar zitten. Een van de honden springt op de barkruk tussen ons in en duwt zijn snoet tegen mijn gezicht. Daarna blijft de hond rustig alles volgen, met zijn kop op de prachtige oude toog.
Tegenwoordig draait het in Austin voor een belangrijk deel om turquoise. Er zijn wat zaken waar het wordt verkocht (foto) en de eigenaar van het Mountain Motel, waar ik de nacht doorbreng, heeft een mijn waar hij regelmatig op zoek gaat naar gesteente waar mogelijk turquoise in zit. Meestal brengt hij het materiaal naar de indianen, die er sieraden van maken.

Net als de Pony Express

2008-09-16T01:19:00.004+02:00

Wanted: Young Skinny Wiry Fellows, not over eighteen. Must be expert riders willing to risk death daily. Orphans preferred. Wages $25 per week. Apply Central Overland Express. Met deze bijzondere advertentie werden in 1860 ruiters gezocht voor de Pony Express (zie ook Middlegate Station).
Wellicht is fietsen door centraal Nevada een heel klein beetje vergelijkbaar met de ontberingen die de jonge ruiters van de Pony Express destijds hebben moeten doorstaan. Want fietsen door dit deel van Amerika is een uitdaging. De hitte en de droogte in dit niemandsland zijn ook in september niet te onderschatten gevaren. Dorpjes liggen honderd kilometer van elkaar vandaan. Daartussen is helemaal niets. Zoals ooit de jonge ruiters van de Pony Express door dit barre landschap galoppeerden, zo sta ik nu op de pedalen en zwoeg voort.
De foto toont het paard met ruiter dat het logo was van de Pony Express. Het is op mijn route regelmatig te vinden, zoals hier bij Cold Springs Station. Maar voor water kan ik er niet terecht. De pomp en het restaurant zijn al heel lang geleden gesloten.

Middlegate Station

2008-09-14T07:31:00.001+02:00

De historische Pony Express verwisselde in 1860 en 1861 de paarden in Middlegate Station tijdens de achttien maanden dat de postmannen te paard door het land stoven voordat de telegraaf hun werkzaamheden onnodig maakte. Middlegate, in the middle of nowhere in Nevada, is niet veel meer dan een aantal trailers waar wat mensen wonen. En dan is er dus nog altijd Middlegate Station, een bar, restaurant, motel, tankstation, winkel en nog zo het een en ander. In 1985 werd de zaak gekocht nadat die jaren leeg had gestaan. De huidige eigenaren hebben er de oude historie weer teruggehaald met allerlei zaken die gevonden zijn rondom de plek. En vooral met sfeer.
Er zitten vanavond vooral lokalen waaronder Paul Smith, een zanger/gitarist die liedjes brengt van Merle Haggard, Kris Kristofferson, Willie Nelson en ga zo maar door. Gelukkig hebben ze geen gokmachines in Middlegate Station. Die hebben ze er heel even gehad, vertelt Paul, maar die zijn er al snel weer uitgegooid. De sfeer veranderde, merkt Paul droogjes op.
Dus zit ik nu op een barkruk aan een hoge formicatafel onder een glas-in-lood-lamp van Michelob Light Beer dit stukje te schrijven. Het is the middle of nowhere en mijn motelkamer van dertig dollar ziet er waarschijnlijk nog net zo uit als in 1985, maar toch is Middlegate Station een fantastische plek om deze zaterdagavond door te brengen. Met dank aan Paul Smith en de liedjes die hij brengt. I´m a travelin´ man.

Gitaar

2008-09-14T04:03:00.010+02:00

De gitaar bracht me in Amerika. Op de een of andere manier klinkt de gitaar in Amerikaanse rock namelijk aardser dan Engelse bands laten horen. En dat aardse, dat spreekt me blijkbaar aan. Alsof het woestijnzand van de snaren spat. Zoiets. Deze opblaasbare gitaar zie ik liggen langs US 50 in Nevada. Het ding heeft geen snaren. Maakt niet uit: ik weet wel weer even waarom ik onderweg ben.

De kanslozen

2008-09-13T17:46:00.007+02:00

Aan het casino valt niet te ontkomen in Nevada. Tien jaar geleden fietste ik door Las Vegas. Omdat de befaamde Strip geen vluchtstrook kent, en daardoor voor fietsers levensgevaarlijk is, zocht ik mijn heil op het trottoir. Voor ik er erg in had fietste ik een casino in. Ik stapte er maar af.
Ik heb het niet zo op casino´s. Je vindt er ofwel types die het breed laten hangen en pronken met hun van kunstmatige rondingen voorziene blondines, ofwel de kanslozen in deze maatschappij. In het Bonanza Casino in Fallon is het de laatste groep. Alle vooroordelen over Amerikanen worden hier bevestigd. Dik en dom. Maar soms ook erg dun. En heel veel wonderbaarlijke stellen die absoluut niet bij elkaar lijken te passen. Het zijn de kanslozen die een gokje komen wagen. Misschien hebben ze toch nog een kans...
Cocktail, cocktail, daar heb je haar weer, de indiaanse medewerkster die nauwelijks boven het karretje dat ze voortduwt uitkomt. Cocktail, cocktail... Lege flesjes neemt ze ook mee. In het Bonanza Casino is het kantoor gevestigd van het Super 8 Motel waar ik verblijf. Wie honger heeft kan terecht bij Heidi´s Family Restaurant. Hoort er ook bij. De man die de Keno, een bingo-achtig casinospelletje, aankondigt komt ook hier langs.
Veel countrymuziek appelleert aan de gevoelens van deze kanslozen met liedjes die wat hoop bieden. Of juist op humoristische wijze het leven van alledag relativeren.
In de alternatieve country gaat dat anders. Een band als Richmond Fontaine beschrijft op welhaast literaire wijze de levens van de kanslozen zoals die te vinden zijn in het Bonanza Casino. Dus wie niet zelf in de gelegenheid is om Nevada te bezoeken, moet maar eens luisteren naar de cd´s van Richmond Fontaine.

Carson City

2008-09-12T06:59:00.008+02:00

Er lopen twee mannen met westernshirts en cowboyhoeden binnen bij Grandma Hattie´s Restaurant en niemand kijkt op. Yep, ik zit in Carson City, Nevada, en ben nu echt in cowboy country aangekomen. Onderweg tussen Genoa en Carson City zijn twee cowboys bezig een kudde bijeen te drijven. Ik stop even en hoor een van de mannen naar de hond fluiten. Alsof ik naar een cowboyfilm sta te kijken.
Het ruim 50.000 inwoners tellende Carson City is de hoofdstad van Nevada en dankt zijn naam aan Kit Carson, een legendarische figuur uit de tijd dat het Wilde Westen nog goeddeels in kaart moest worden gebracht. Het Wilde Westen zie je nu nog terug in de aankleding van vele zaken, zoals bijvoorbeeld Cactus Jack´s Casino.
In de ruim bemeten bar Sparky´s staat een mechanische stier doelloos rondjes te draaien. Klanten zijn er nauwelijks. De neonreclame aan de wand voor Budweiser en Coors Light is in stijl in de vorm van een cowboylaars. De muziek varieert van bluesy rock tot rap. De jongens achter de bar hebben bakkebaarden en tatoeages en als ze een flesje bier openen, slaan ze de dop door de zaak. Bukken! Stoer hoor. Ik moet maar niet teveel letten op hun collega, een cowgirl met kort rafelend denimrokje.

Vergeten

2008-09-12T06:30:00.003+02:00

Het is nog maar een klein stukje klimmen naar de top van Carson Pass, 2613 meter hoog. Ik ben wel eens veel hoger geweest (en moet trouwens deze tocht ook nog over de veel hogere Rocky Mountains), maar ik kan me niet heugen ooit zo kapot te hebben gezeten. Niet op de Italiaanse Stelvio; niet op de Gross Glockner in Oostenrijk; niet op de hoogste top van Europa waar je met een fiets kunt komen, de Pico Veleta in Spanje; niet op de vele Alpentoppen in Frankrijk; zelfs niet op die gedenkwaardige dag dat ik samen met Hans achtereenvolgens over de Furka, Süsten en Grimsel in Zwitserland trok.
Gelukkig vallen de laatste meters van Kirkwood naar de top mee. Daarna is het heerlijk afdalen. De banden (Schwalbe Marathon Supreme) van mijn mountainbike rijden voortreffelijk. Zelfs bij het schuinhangen in de bocht merk ik nauwelijks dat ik vijf tassen aan mijn fiets heb hangen. Alle ellende van een dag eerder ben ik alweer vergeten.

Honderd kilometer klimmen

2008-09-12T01:21:00.007+02:00

Jongen, jongen, jongen, waar ben je nou mee bezig? Moest je nou echt zo nodig voor de vijfde keer door dat veel te grote land fietsen? Had je niet gewoon iets leuks kunnen gaan doen? Iets ontspannends? Je fietst hier nu wel over de Mormon Emigrant Trail, maar waarom eigenlijk? Genieten doe je toch niet! Je zit alleen maar te stampen, meestal op het kleinste verzet, en bij elke bocht hoop je dat de weg daarna vlak is. Tegen beter weten in.
Zo ongeveer verloopt de fietstocht van Placerville naar Kirkwood in mijn bovenkamer. Bijna honderd kilometer lang alleen maar klimmen. Mijn hoofd verklaart me voor gek. Hetzelfde hoofd dat ik probeer tevreden te stellen door er heel veel water in te gieten. Maar het hoofd is nauwelijks dankbaar. Net zo hard als ik er iets ingiet, loopt het er in straaltjes ook weer uit. En mijn hersenen blijven me lastigvallen met vragen die er nu toch niet meer toe doen. Daarvoor is het te laat. De banden rollen. The road goes on forever.
Water is hoofdzaak tijdens deze extreme tocht. Bij Omo Ranch zijn de bidons bijna leeg, terwijl het nog een heel eind is naar Cooks Station. Omo Ranch is een gat, maar gelukkig hebben ze er een school. Ik fiets het schoolplein op en de schooljuf vult beide bidons. Thank you! Thank you! De bidons zijn alweer bijna leeg als ik aankom bij Cooks Station. Ik kan mijn geluk niet op als ik het bord FOOD-GAS zie staan. Ik neem een kop chili en pak een gallon water uit de koeling. Ik zoek de watertas van Ortlieb op die ik een paar dagen voor vertrek nog heb gekocht. Voor de lange tochten door het vrijwel onbevolkte Nevada. Maar de tas voor vier liter water in is nu al noodzakelijk.
Tergend langzaam klim ik verder naar Kirkwood. Mijn snelheid zakt soms onder de vijf mijl per uur. En ik moet nog 28 mijl. Dat is dus nog ruim vijf uur fietsen! Maar dan is het al donker! Daar gaat mijn hoofd weer: waarom moest je nou ook zo nodig?
Tijdens de schemering sta ik op een driesprong van iets dat Kirkwood moet zijn. Moet ik rechtsaf om een motel te vinden of toch rechtdoor? Ik houd een auto tegen om het te vragen. En ik leg uit dat ik doodop ben en niet in het donker kan fietsen. Ik heb geluk. Nina Belcher begrijpt het helemaal. Ze heeft namelijk zelf al eens een fietstocht door Europa gemaakt. Ze belt naar het motel, dat echter nog een behoorlijk stukje hier vandaan is. En het restaurant - ik heb na alle dorst nu ook honger - staat weer heel ergens anders. Dat wordt niks, want de energie ontbreekt om nog een paar mijl naar een restaurant te lopen. En bovendien is het hier in dit bosrijke plaatstje al echt donker aan het worden. Maar o wat een geluk dat ik juist haar staande heb gehouden; ze verhuurt namelijk een appartementje in Kirkwood. Voor de tweede keer deze reis volg ik een auto. Nina brengt me daarna nog naar het restaurant voor een afhaalmaaltijd, omdat de zaak al gaat sluiten.
De volgende ochtend pas zie ik tegenover mijn appartementje skiliften. Zo hoog zit ik dus al.

Folsom Prison Blues

2008-09-10T06:53:00.006+02:00

I hear the train a comin´, it´s rollin´ down the bend / And I ain´t seen the sunshine since I don´t know when / I´m stuck at Folsom Prison and time keeps draggin´ on / But that train keeps rollin´ on down to San Antone.
Johnny Cash maakte de gevangenis van Folsom bekend. Zo bekend dat er een museumpje staat. Vrijwilliger John, een gepensioneerde, vertelt wat verhalen en drukt op de knop van de videorecorder. Het filmpje van acht minuten is nogal gedateerd en wordt vertoond op een kleine televisie.
Ja, zegt John, er komen inderdaad veel bezoekers die vragen naar Johnny Cash. Laatst nog een Duitser. Sprak geen woord Engels, maar kocht wel een boek over Johnny Cash en Folsom Prison. In de glazen vitrinekast van de counter liggen de live-cd´s At Folsom Prison en At San Quentin. Legendarische concerten.
Het museum staat op het terrein van de gevangenis. Een bewaker komt eerst vragen wat je komt doen. Verder dan het museum kom je niet. En dat miniatuurtreintje, dat heeft natuurlijk alles te maken met die prachtsong van Johnny Cash.

Middle Of The Road

2008-09-09T17:03:00.004+02:00

Eigenlijk wil ik over het midden van de weg Sacramento binnenfietsen, maar dat zit er niet in. Tussen Davis en Sacramento gaat de route namelijk grotendeels over fietspaden. Daar gaat mijn plan om de Schotse band Middle Of The Road, die in 1972 een knoeperd van een hit had met Sacramento (A Wonderful Town), luid zingend op de middenstreep van de weg van een eerbetoon te voorzien. Misschien hebben ze dat ook niet echt verdiend, maar Chirpy Chirpy Cheep Cheep vond ik als jochie best te pruimen. Maar dat kan natuurlijk ook te maken hebben gehad met de hotpants van zangeres Sally Carr.
In de universiteitsstad Davis zijn die strak zittende hotpants weliswaar ook niet meer in de mode, maar de studentes dragen er wel bijna allemaal een korte (sport)broek. Third Street is the place to be; een aaneenschakeling van restaurantjes. En je kunt er ook overal studieboeken kopen. Waarmee je dan op de terrassen kunt zitten studeren. The California way of life.
Natuurlijk heeft zo´n universiteit een eigen sportcomplex. En nog even over die fietspaden. In Davis hebben ze zelfs rotondes voor fietsers. Beetje overdreven.

Stars and Stripes (2)

2008-09-09T07:48:00.004+02:00

De tocht met de veerboot door de San Francisco Bay duurt slechts vijftig minuten, maar aan de andere kant van de baai ziet Amerika er anders uit. Georgia Street, de winkelstraat van Vallejo, ligt er tamelijk uitgestorven bij. Terwijl Vallejo toch een plaats is met ruim 110.000 inwoners. Maar waar ze zijn? Toch niet allemaal in een huisje dat is voorzien van de Stars and Stripes.
Vallejo ligt er keurig bij, maar het is nog niets vergeleken met Rockville, Cordelia en Fairfield. Die plaatsen zien er echt onberispelijk uit. Hoewel, eigenlijk valt dat niet goed waar te nemen, want de woonwijken zijn allemaal verstopt. De doorgaande weg waar ik langs fiets valt op door keurig verzorgd groen. De woonwijken zijn links en rechts via brede toegangswegen bereikbaar. Nette buurten lijken het, maar de schijn kan natuurlijk bedriegen. Want het heeft er alle schijn van dat het hier gaat om het soort woonwijk dat we te zien krijgen in de televisieserie Desperate Housewives. Wie weet zijn ze hier de hele dag druk zijn met de laatste roddels.
Voor mij loopt het bijna niet goed af. Want nergens in deze geordende wereld zijn winkels of tankstations te vinden aan de weg waarover ik fiets. En dat is opmerkelijk in Amerika. Zo kom ik al tijdens de eerste etappe bijna in de problemen omdat ik nergens drinken kan kopen. Pas op het einde van de dag als ik de route verlaat om in Vacaville een motel te zoeken, heb ik eindelijk succes. De motels liggen in de buurt van de Interstate 80 en 505 en daar is Amerika van alle gemakken voorzien.

America´s Next Topmodel

2008-09-08T16:47:00.003+02:00

Ze staat erbij hoor, America´s Next Topmodel. Zeker weten. Het televisieprogramma heeft over gebrek aan belangstelling geen klagen in San Francisco. Een hele lange rij jonge meisjes staat op straat te wachten om zichzelf aan te prijzen in een parfumerie die totaal op de kop staat wegens de komst van het televisieprogramma. Op zoek naar nieuwe topmodellen. De twee meiden op de foto staan trouwens niet in de rij. Zij zijn al een stapje verder en in hun felgekleurde kleding stelen ze de show voor het winkelend publiek.
Kleurrijk is ook Lawrence Kulig, die me al na een paar kilometer onderweg te zijn verder helpt. De eerste de beste keer dat ik op een hoek de kaart sta te bestuderen, stopt er direct een auto om me de weg te wijzen. Waar ik naar toe wil? De Golden Gate Bridge, maar ik zoek eigenlijk ook nog een fietsenzaak, want mijn banden zijn nog niet op de juiste spanning en zo´n klein pompje is ook niet alles. Dat komt goed uit! Kulig is ook een fietser en hij woont hier een paar blokken vandaan. Ik fiets achter zijn auto aan en in zijn weelderige tuin helpt hij me aan lucht. Intussen laat hij zijn eigen fietshelm zien, een met veren en ander kleurrijk materiaal opgepimpt exemplaar. En die is niet voor het carnaval of iets dergelijks, nee, Kulig fietst er altijd mee rond. Hij geeft zijn visitekaartje. Kulig, California Artist staat er op. Met een paar slagen heeft de zwaar geschapen fietspomp van Kulig de banden keihard. Ondertussen komt ook de buurman even poolshoogte nemen. O wat leuk, een gast uit Nederland. Maar voor die Nederlander is het tijd om nu echt aan de reis te beginnen. Bye!

Amoeba en Rasputin

2008-09-08T07:56:00.005+02:00

Cd-zaken verdwijnen overal, maar in San Francisco valt nog naar hartelust te shoppen. Amoeba is de beste zaak ter wereld. Te vinden aan Telegraph Avenue (Berkeley) en Haight Street. De hoeveelheden zijn nauwelijks te bevatten. Alleen al om alle cd´s van een dollar door te nemen, ben je uren zoet. Belachelijk goedkoop en dan ook nog: buy four get one free. En dan zijn er nog grotere hoeveelheden met prijzen vanaf $1,99.
Het geluksgevoel stroomt al helemaal over als bij binnenkomst de dit jaar uitgebrachte dubbel-cd met pas onlangs gevonden live-opnamen van Gram Parsons with The Flying Burrito Brothers uit 1969 opstaat. Overigens door Amoeba zelf op de markt gebracht, dus zo toevallig is het niet dat die muziek hier klinkt. Het geeft wel aan dat hier echte liefhebbers aan het werk zijn. De zaak werd destijds opgericht om tegengas te bieden tegen de grote ketens die nogal zielloos muziek als handel brachten.
Rasputin heeft ook een zaak aan Telegraph Avenue en in San Francisco aan Powell Street. Zoals dat gaat, prijst ook deze onafhankelijke winkel zich aan als de grootste en beste. Maar wie goedkoop wil inslaan, kan toch echt beter terecht bij Amoeba.

The Crooked Jades

2008-09-07T04:14:00.007+02:00

Elke keer als ik de sleutel in het hekwerk steek dat toegang geeft tot de voordeur van mijn logeeradres in San Francisco valt mijn oog op de sticker met de tekst ´Old-time is not a crime´. Die sticker zit bij me thuis op de deur van de keukenkast. Gekregen bij de cd World´s On Fire die ik ter recensie opgestuurd had gekregen van The Crooked Jades. Een mooie cd vol op oude tradities gebaseerde country, maar nergens museaal of oubollig. En onlangs kreeg ik ook hun allernieuwste, getiteld Shining Darkness. Omdat The Crooked Jades San Francisco als thuisbasis hebben, stuurde ik een mailtje met de mededeling dat ik in de stad zou zijn. En nu zit ik hier dus thuis bij Jeff Kazor, de aanvoerder van de band, en zijn vrouw Kyra Baele en de tien maanden oude Tristan en de dochters Nina en Liv. Aan de wanden door het hele huis hangen oude ingelijste elpeehoezen van The Carter Family, Charlie Poole and the North Carolina Ramblers, Jean Ritchie en andere veelal obscure namen van muzikanten uit de Appalachen. Oud spul, vooroorlogse muziek. Verder hangen er wat oude instrumenten en een collectie wandkaarten, waarop ik mijn route nog eens bestudeer.
De band is ontstaan tijdens jamsessies op het dakterras, waar nu mijn fiets staat. Inmiddels heeft Jeff Kazor zijn band naar een hoger plan getild. De bandleden komen tegenwoordig uit heel Amerika. Maar tijdens mijn aanwezigheid geven de originele Crooked Jades een concert in The Starry Plough in Berkeley. Zes jaar hebben ze niet samen op een podium gestaan en dat is te merken. Zo af en toe, tijdens het wisselen van instrumenten, lopen ze elkaar bijvoorbeeld nogal in de weg en moeten ze zoeken naar de juiste opstelling. Maar het plezier is er niet minder om.

Het Woeste Wilde Westen

2008-09-05T21:25:00.002+02:00

Amerika is toch vooral het Westen. Dat is altijd al zo geweest. Nadat de eerste kolonisten zich aan de oostkust hadden gevestigd, was er al snel de behoefte om de rest van dat grote land te ontdekken. Het grote onbekende bleef lokken. Het Woeste Wilde Westen.
Deze fietsreis zal geheel door dat Woeste Wilde Westen gaan. Van Californië, nog altijd het beloofde land voor mensen die het willen maken, gaat het via Nevada, Utah, Arizona, Colorado en Oklahoma naar Texas. Cowboy country. Het zijn stuk voor stuk staten waar ik al eens eerder doorheen gefietst ben. Helemaal niet erg; het is het gebied wat het meest tot de verbeelding spreekt. Thuis ziet het er trouwens toch al uit alsof ik in het Westen verdwaald ben. Wat dus ook wel zo zal zijn.
Wat een televisieserie als How The West Was Won al niet kan aanrichten.

Stars and Stripes op het toilet

2008-09-01T18:26:00.005+02:00

Om de zaken even in een juist perspectief te zetten: de Stars and Stripes zijn bij mij thuis slechts te vinden op het toilet. Ja, Amerika is mijn vluchtstrook. Dus ik houd echt van dat land. Maar nee, ik heb het niet zo op de overdreven eer voor die vlag.
Niettemin, de Stars and Stripes is natuurlijk wel een ijzersterk beeldmerk. Daarom doemen de sterren en strepen ook in allerlei vormen op. In de kunst, in de sport, in advertenties en waar al niet. Voor vormgevers vormen ze een inspiratie en uitdaging. En ook op dit weblog doen ze dienst in de vorm van een logo. Met dank aan collega Harry Kasemir van Dagblad van het Noorden.
Terug naar mijn toilet. Sorry. Aan de linkerwand hangen drie grote foto's met de Stars and Stripes. Het gaat om een op een rommelmarkt in New York genomen foto van een op de kop hangende Amerikaanse vlag tegen een met graffiti volgekalkte muur, waartegen een gitaar in een koffer staat. Dat op de kop hangen, daar gaat het natuurlijk om. Daarnaast hangt het portret van Abraham Lincoln, een foto van een wassen beeld dat te vinden is in een museum in Haydenville, Kentucky. Met de Stars and Stripes als achtergrond. En Roy Rogers draagt op een schilderij dat ik fotografeerde in een aan hem gewijd museum in Victorville, Californië, cowboylaarzen en een westernshirt met de Stars and Stripes.
Aan de rechterwand hangen tien interpretaties van de Amerikaanse vlag, stuk voor stuk kunstwerken. Die platen komen uit een kalender die ik enkele jaren geleden in februari in New York kocht. In de uitverkoop natuurlijk.
En dan is er nog dat portret van Obama. Natuurlijk ook in het rood, wit en blauw. Het gebeurt me niet zo vaak dat ik een politicus dermate boeiend vind, dat ik een afbeelding van hem of haar in mijn huis wil hebben. Lincoln wordt algemeen beschouwd als de beste president van de VS ooit. En Obama biedt voorlopig hoop. Voor het toilet is dat voldoende.

Thuis in Amerika

2008-08-28T17:44:00.002+02:00

Eigenlijk vertoef ik altijd in Amerika. Ook als ik gewoon thuis ben. Amerika staat in de platenkast. En in de boekenkast. Amerika is op de televisie.
Waardoor raakte ik verslingerd aan dat land? Waren de Eagles verantwoordelijk voor mijn Amerikaanse droom? Waren het de cowboyfilms? En waarom ben ik daar nooit overheen gegroeid?
Amerika is meer dan alleen maar een land. Amerika is een gevoel van vrijheid. De lange eenzame weg naar nergens.
Binnenkort fiets ik weer over die lange eenzame weg naar nergens. Nou ja, niet helemaal waar natuurlijk. Ik fiets van San Francisco naar Houston. Je moet toch een beetje richting geven aan die ultieme vrijheid. Niet een tocht naar nergens dus, maar wel een tocht door heel veel nergensland.
Acht weken niet achter mijn bureau. Acht weken in het zadel. Acht weken de droom najagen van het cowboyleven.
Het wordt een fietsreis door het land waar ik dus eigenlijk altijd al vertoef. Het Amerika waarmee mijn huis gevuld is. Het Amerika van Hank Williams, William Eggleston en William Least Heat Moon.